แต่เธอก็ยังส่งเบ็ดไม้สิบอันไปให้ฉือฟานฟานอยู่ดี
ยังไงซะ ถึงความเสี่ยงจะสูง แต่ผลตอบแทนก็คุ้มค่ากว่ามาก
ถ้าสำเร็จล่ะก็ บ้านวิวทะเลของเธอคงได้เริ่มโปรเจกต์ได้แล้ว
“ไม่เป็นไร ฉันเชื่อใจในตัวตนของนาย ไหนๆ นายก็ช่วยฉันแลกของให้แล้ว”
“ฉันตั้งใจว่าจะเอาเบ็ดไม้หนึ่งอันแลกกล่องไม้เปล่าสิบสองใบ วัชพืชสิบอัน แล้วก็วัสดุพื้นฐานอีกสามอย่าง”
“ที่นึง เจ้ากล่องเหล็กเปล่าหนึ่งใบ (เปล่าๆ ที่ว่างเปล่า) ใช้หักลบแทนกล่องไม้สามใบได้”
“ฉันเองก็มีเบ็ดเหล็กอยู่เหมือนกัน เป็นเบ็ดที่ใช้ตกได้ยี่สิวครั้งเหมือนกัน แต่ตกได้กล่องเหล็กมาโดยตรง”
เอาล่ะ ไม่ต้องพูดมาก ใครสนใจก็ทักมาคุยส่วนตัวได้เลย แต่ของแบบนี้อย่างน้อยก็ต้องเอาแบบแปลน (แบบร่าง/แปลน) หรือของมีค่ากว่าเดิมมาลงแลกได้”
ฉือฟานฟานเห็นประโยค “ไม่เป็นไร เหมือนกลับมาที่เดิมนะ เชื่อในตัวนาย” ตอนนั้นดวงตาก็เอ่อคลอไปด้วยความปลาบปลื้มในทันที
ยังไงซะก่อนที่จะเข้ามาในเกม สิ่งที่เขาได้ยินมากที่สุดก็คือ “ไอ้ขี้โกงอย่ามาทำเป็นน่ารัก พูดอะไรก็ไม่มีคำไหนเชื่อถือได้”
เขาเองกำลังใจฟูอยู่ พอเขามองเห็นรายการของที่ซีเสี่ยวอิ้งจะแลกชัดๆ ก็ถึงกับตะลึง
“เธอ...ทำเพื่อการกุศลหรือไงเนี่ย?”
ก็กล่องเปล่าแบบนี้ สำหรับเหล่าผู้เธอเพลเยอร์ตอนนี้แล้ว เอาไว้แค่นั่งแทนที่เท่านั้นเลย.....
ซีเสี่ยวอิ้งเองก็รู้สึกเขิลๆ.....
แถมเธอก็ยังคิดว่าตัวเองเองขยี้ราคาโหดมากแล้วนะ ตอนนี้เธอกลัวด้วยซ้ำว่า หลังจากที่พวกนั้นมียเครื่องย่อยสลาย แล้วจะ พากันวิ่งมารุมจ่อยเธอว่า เอาแต่กดราคา ค่าให้คืนกล่องกันหมดเลย
ซีเสี่ยวอิ้งได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อน: “ฉันจะได้อยากให้ผู้คนมากที่สุดเท่าที่จะมากได้มีชีวิตรอดต่อไปต่างหาก”
ฉือฟานฟาน จู่ๆ ก็พูดอะไรไม่ถูกกับความรู้สึกในใจตัวเองสักเท่าไร
“เธอรู้อะไรไหม ถ้าฉันไม่ได้มีชื่อเธอมาอ้างกันค้าขายแบบนี้ ฉันก็อยากจะกรรไปที่ราคาถูกจากเธอจริงๆ แล้วเอาไปขายต่างราคาสูงลิ่วให้เพื่อนคนอื่น แล้วก็ทำกำไรเยอะๆ เหมือน”