แม้จะอาบน้ำแล้ว แต่เพราะตอนนี้ค่าความเหนื่อยล้ายังไม่สูง ซีเสี่ยวอิ้งจึงไม่คิดจะนอน
หลังจากรับสิ่งของที่ฉือฟานฟานส่งมาให้ และส่งเบ็ดตกปลาใหม่ให้เขาอีกสามสิบอัน
ซีเสี่ยวอิ้งก็แชทส่วนตัวหารั่วถัง
"ว่างไหม? พาฝึกหน่อยสิ?"
รั่วถังกำลังเฝ้าจอสาธารณะหาที่แลกของกิน พอเห็นข้อความก็ตอบกลับทันที
"ได้สิ มีของกินของดื่มไหม?"
ซีเสี่ยวอิ้งรีบส่ง "มันฝรั่งเส้นขิง" กับ "ผลไม้แช่เปรี้ยว" หลายชิ้นจากกระเป๋าเป้ไปให้
ของกินสองอย่างนี้ค่าสถานะดีพอใช้ กินแล้วอิ่มได้ครึ่งวัน
ที่ยอมให้ไปแบบนี้ก็เพราะเธอกับหนูหนูกินไม่ไหวจริงๆ
โดยเฉพาะ "ผลไม้แช่เปรี้ยว" พูดตรงๆ ก็คือพริกผัดผลไม้นั่นแหละ
รั่วถังที่หิวมาครึ่งวันรับอาหารไป ก็รีบกินอย่างเอร็ดอร่อยทันที
แต่อาหารที่ซีเสี่ยวอิ้งทานไม่ไหว รั่วถังกลับกินจนตาวาว
เธอชอบอาหารรสจัดและมีเอกลักษณ์แบบนี้ที่สุด
เธอตัดสินใจว่าอีกเดี๋ยวจะสอนของจริงให้ซีเสี่ยวอิ้งบ้าง
กินผลไม้แช่เปรี้ยวหมดชาม รั่วถังก็ส่งคำขอวิดีโอคอลทันที
ซีเสี่ยวอิ้งรีบวิ่งไปมุมหนึ่งของแพไม้ที่ค่อนข้างมิดชิด ก่อนจะรับสาย
เธอยังไม่อยากให้คนแปลกหน้าเห็นขนาดของกระท่อมไม้และแพไม้ของเธอ
ในวินาทีที่เชื่อมสาย ทั้งคู่ต่างก็ตกใจ
ฝั่งรั่วถังมืดสนิท แสงจากจอเรืองๆ พอจะส่องให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่เย็นชาของเธอ
แต่ก็ยังพอเห็นได้ชัดว่าเธอมีตากลมโต เป็นหน้าตาแบบสาวน้อยโลลิตามาตรฐาน
ซีเสี่ยวอิ้งนึกว่ารั่วถังจะเป็นสายบู๊สาวเท่ พูดน้อยดุดันซะอีก
ส่วนรั่วถังเองก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่
เพราะเธอผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีตั้งแต่เด็ก เธอสามารถอ่านสภาพแวดล้อมสะท้อนในม่านตาของอีกฝ่ายได้