"เว้ย ฉันเห็นอะไรเนี่ย? มีคนกินของหวานด้วยได้ยังไง?! ยังเป็นเลเยอร์ที่หอมฟุ้ง นุ่มนิ่ม หวานฉ่ำอีกต่างหาก?!"
"สเตตัสก็ใช้ได้นะ กินไปครึ่งชิ้นหนึ่งชั่วโมงไม่หิวเลย แล้วฉันเพิ่งเคยเห็นอาหารที่เพิ่มค่าสติด้วย!"
"ฮือๆ ขนมซาลาเปาในมือฉันชักจะไม่อร่อยขึ้นมาทันใด"
"@ซีเสี่ยวอิ้ง ท่านเทพจ้า มีเลเยอร์เหลือแลกเปลี่ยนอีกไหม?"
.......
แป๊บเดียว ซีเสี่ยวอิ้งก็ได้รับข้อความทักมาขอแลกของไม่น้อย
เธอรีบพิมพ์ตอบในหน้าสาธารณะทันที
"ข้าวมอด 10 ตัวแลกข้าวมอดเลเยอร์ครึ่งชิ้น ใครข้าวมอดไม่พอเอาทรัพยากรอย่างอื่นมาแทนได้ พวกขอฟรี ติดเครดิต ต่อรองราคา อย่ามาเข้าใกล้"
สำหรับผู้เล่นคนอื่น ข้าวมอดคือของที่ไม่อร่อยสุดๆ แถมยังต้องแลกค่าสติเพื่อเพิ่มค่าความอิ่มอีก เป็นของกระจอกไร้ค่า
ถึงขนาดมีไม่น้อยที่ยินดีแจกฟรี
ดังนั้นการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ ผู้เล่นส่วนใหญ่จึงแห่กันมาติดต่อ
แน่นอนว่ายังมีส่วนน้อยที่เป็นพวกชอบอวดชอบเรียกร้องความสนใจอยู่ในนั้น
"ไม่เอาหนะ ซีเสี่ยวอิ้งเธอโคตรจะดำเลย ข้าวมอด 10 ตัวเพิ่มค่าความอิ่มได้ตั้ง 30 หน่วยนะ ส่วนเลเยอร์ครึ่งชิ้นของเธอเพิ่มแค่ 12 หน่วยเอง"
"ใช่ๆ ใครจะไปรู้ว่าต้นทุนเธอเท่าไหร่ เผื่อใช้แค่ข้าวมอดตัวเดียวก็ทำได้ เราก็ขาดทุนสุดๆ สิ"
พอพูดจบ ก็ถูกคนอื่นรุมด่าทันที
"ไอ้โง่มาจากไหน ข้าวมอดไม่อร่อยแถมลดสมองอีก เธอไม่พูดถึงสักคำเลยนะ"
"ใช่เลย ไม่อยากแลกก็ไปให้พ้น ฉันยังอยากให้คนน้อยลงมาแย่งกับฉันเลย"
"ท่านเทพจ๊ะ ดูข้อความส่วนตัวหน่อย ฉันขอแลกด้วย!"
ซีเสี่ยวอิ้งไม่สนใจพวกชอบอวดกลุ่มนั้น ได้แต่บล็อกพวกมันทั้งหมด ไม่มีการค้าขายกันอีกตลอดกาล
รวมถึงพวกที่ทักมาขอทาน ต่อรอง ขอติดเครดิต ก็บล็อกหมดเหมือนกัน
สำหรับซีเสี่ยวอิ้งแล้ว ขายข้าวมอดเลเยอร์หนึ่งชิ้นได้กำไรข้าวมอด 16 ตัว และข้าวมอด 16 ตัวก็ทำข้าวมอดเลเยอร์ได้ถึง 4 ชิ้น
เธอก็เลยตกอยู่ในวงจรดีๆ ที่ได้กำไรหนึ่งต่อสี่แบบนี้
ส่วนพวกที่ไม่มีข้าวมอด ก็เอาทรัพยากรอื่นมาแลกได้
กว่าจะรวบรวมข้าวมอดจากผู้เล่นทั้งหมดได้หมด ก็ปาเข้าไปกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว
ระหว่างนั้น หนูน้อยก็ตกกล่องสมบัติในพื้นที่จนหมด แล้วปีนกลับไปนอนกรนอยู่บนอาณาจักรหนูอีกแล้ว
ส่วนซีเสี่ยวอิ้งก็เริ่มจัดแจงทรัพยากรที่ได้จากการขายของ:
[ทรัพยากรพื้นฐาน: ทราย×1324 วัชพืช×722 หิน×562 ไม้×267 พลาสติก×211 ถ่านไม้×99 ฝ้าย×72]
[น้ำและอาหาร: น้ำดื่ม 100 มล.×11 น้ำดื่ม 500 มล.×9 น้ำดื่ม 1 ลิตร×2 นมเอดีแคลเซียม×8 แอปเปิล×11 กล้วย×7 ส้ม×3 ข้าวมอด×1]
[แบบแปลน: แบบแปลนเครื่องกรองน้ำทะเล×2 แบบแปลนกระถางไฟ×2 แบบแปลนถังไม้ความจุ 1 ลูกบาศก์เมตร×1 แบบแปลนกำแพงไม้×1 แบบแปลนผ้าห่มหญ้า×1 แบบแปลนเสื่อหญ้า×1]
[อื่นๆ: หมวกฟาง×2 มีดผลไม้×1 มีดสั้นธรรมดา×1 อ่างไม้×3 ชามไม้×7 ช้อนไม้×6 ตะเกียบไม้ 1 คู่×10]
พร้อมกันนั้น กล่องไม้ 17 ใบที่หนูน้อยตกได้ นำมาผสานเป็นกล่องเหล็ก 5 ใบ กล่องไม้ 2 ใบ เปิดออกมาแล้วได้ทรัพยากร:
[เครื่องตรวจจับอาหาร×3 ชุดผลไม้ใหญ่×2 สมุดภาพพืช×1 สมุดภาพอาหาร×1 สมุดภาพมอนสเตอร์×1]
ซีเสี่ยวอิ้งพูดได้เต็มปากว่า ตอนนี้เธอน่าจะเป็นผู้เล่นที่รวยที่สุดในโลกเอาชีวิตรอดนี้
จริงๆ แล้วก็ใช่ และทิ้งห่างคนอื่นไปไกลมาก......
หลังจากจัดแจงเสร็จหมดแล้ว ซีเสี่ยวอิ้งก็รู้สึกหัวสมองเริ่มหนักอึ้งขึ้นมาทันใด
ทั้งตัวรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงมาก อยากจะล้มตัวลงนอนหลับให้สุดๆ
เธอรีบเปิดสถานะของตัวเอง พบว่าค่าความเหนื่อยล้าขึ้นไปสูงถึง 80 แล้ว
เธอเดาว่าค่าความเหนื่อยล้าสามารถลดลงได้ด้วยการนอนหลับ
แต่แพไม้หนึ่งตารางเมตร ทำให้เธอแม้แต่จะนอนก็ยังไม่ได้
และตอนนี้เธอยังไม่มีทั้งแผ่นไม้และเชือกแม้แต่ชิ้นเดียว
เธอมีลางสังหรณ์ว่า โต๊ะคราฟต์น่าจะทำได้
แต่......เธอก็ไม่มีแท่งเหล็กเหมือนกัน......
เธอมองสำรวจทรัพยากรทั้งหมดในกระเป๋าเป้
ในที่สุดสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่แบบแปลนเครื่องแยกชิ้นส่วน ตอนนี้ทรัพยากรพอเพียง เธอรีบคราฟต์มันออกมาทันที
หน้าตาของเครื่องแยกชิ้นส่วน คล้ายกับถังขยะสีขาวแบบมีฝาปิดขนาดใหญ่ยักษ์
เธอโยนกล่องเหล็กที่เปิดแล้วเข้าไปหนึ่งใบ
[ต้องการแยกกล่องเหล็ก×1 เพื่อให้ได้แท่งเหล็ก×2 หรือไม่]
"ได้จริงด้วย?!"
ตอนนี้ในมือเธอยังมีกล่องเหล็กที่เปิดแล้วอีก 5 ใบ เธอโยนมันเข้าไปแยกทั้งหมด
ในที่สุดก็ได้แท่งเหล็ก×12 เธอรีบคราฟต์โต๊ะคราฟต์ออกมาทันที
ตอนวาง ซีเสี่ยวอิ้งค่อนข้างตื่นเต้น
เพราะเครื่องแยกชิ้นส่วนบวกกับโต๊ะคราฟต์ กินพื้นที่ไปกว่าครึ่งตารางเมตร
ตอนนี้เธอทำได้แค่ยืนอย่างระมัดระวังบนแพไม้
ถ้าลางสังหรณ์ผิด
ไม่เพียงแค่เธอจะไม่ได้พักผ่อน หนูน้อยก็จะไม่มีที่ยืน และต้องติดอยู่บนอาณาจักรหนูลงมาไม่ได้อีกด้วย
แต่โชคดีที่เธอคิดถูก
ช่องการผลิตถูกเปิดใช้งานสำเร็จ โดยมีวิธีทำแผ่นไม้และเชือกอยู่ในนั้น
[แผ่นไม้: ต้องใช้ไม้×10]
[เชือก: ต้องใช้วัชพืช×10]
ซีเสี่ยวอิ้งตื่นเต้นมาก รีบใช้ไม้ 200 ชิ้น วัชพืช 200 ต้น และตะปูเหล็ก 200 ตัว ขยายแพไม้เป็น 22 ตารางเมตร
พอขยายเสร็จ เธอก็ทรุดตัวลงนอนแผ่เป็นรูปตัวอักษร “ต้า” ทันที
ในเกมเอาชีวิตรอดสี่ชั่วโมงกว่าๆ นี้ เพราะพื้นที่แคบ เธอส่วนใหญ่ต้องยืนตลอด
มีก็เพียงตอนหนูน้อยนอนหลับเท่านั้น ที่จะย่อตัวลงนั่งพักได้บ้าง
เหนื่อยมากจริงๆ ความผ่อนคลายชั่วขณะบวกกับค่าความเหนื่อยล้าที่สูงเกินไป
ทำให้ซีเสี่ยวอิ้งหลับตาปุ๊บก็อยากจะล้มตัวลงนอน
แต่เธอยังฝืนความง่วง เปิดสถานะของตัวเองขึ้นมา
เธอพบว่าค่าน้ำของเธอเหลือแค่ 44 รีบดื่มน้ำแร่ 300 มล. เพื่อเพิ่มค่าน้ำให้เต็ม
ไม่ได้กินอะไร เพราะค่าความอิ่มลดลงช้าอยู่แล้ว แถมระหว่างทางเธอก็กินข้าวมอดและข้าวมอดเลเยอร์ครึ่งชิ้นไป ตอนนี้ค่ายังอยู่ที่ 82
แพไม้แข็งกระด้าง นอนลงไปตรงๆ ไม่สบายเท่าไหร่
ซีเสี่ยวอิ้งกังวลว่าการนอนหลับจะส่งผลต่อการฟื้นฟูค่าความเหนื่อยล้า
ก็เลยเรียนรู้แบบแปลนสองอันในกระเป๋าเป้
[แบบแปลนเสื่อหญ้า: สามารถคราฟต์เสื่อหญ้า ใช้วัชพืช×10]
[แบบแปลนผ้าห่มหญ้า: สามารถคราฟต์ผ้าห่มหญ้า ใช้วัชพืช×30]
ซีเสี่ยวอิ้งคราฟต์อย่างละสองชิ้น เพราะเธอมี หนูน้อยก็ต้องมีเหมือนกัน!
พอปูเสื่อหญ้าสองผืนชิดกันเสร็จ เธอก็ล้มตัวลงทันที
ประคองสติสุดท้ายไว้ เธอดึงผ้าห่มหญ้ามาคลุมที่สะดือ แล้วก็หลับตาลงนอนหลับอย่างสบายใจในที่สุด
......
ซีเสี่ยวอิ้งตื่นเพราะถูกทับ
เธอลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ใบหน้าใหญ่ๆ ของหนูน้อยเต็มดวงตาของเธอไปหมด
หนูน้อยนั่งอยู่บนตัวเธอ ก้มหน้ามองเธอ ตาโตๆ เต็มไปด้วยความน้อยใจ
นี่มันทำให้ซีเสี่ยวอิ้งตื่นสดใสขึ้นมาทันที เธอโอบหนูน้อยเข้าไปในอ้อมกอด นวดฟัดกับขนนุ่มๆ ของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"จี๊ดๆ!" หนูน้อยดิ้นอย่างรุนแรง ซีเสี่ยวอิ้งทำได้แค่ปล่อยมันไปอย่างไม่เต็มใจ
หนูน้อยเอามือเท้าเอว ดูโกรธกว่าเดิม
ซีเสี่ยวอิ้งลุกขึ้นนั่ง ไอเบาๆ แล้วถามอย่างรู้สึกผิด: "ที่รัก เป็นอะไรจ๊ะ~"
หนูน้อยตบพุงแบนๆ ของตัวเองอย่างโมโหทันที
ซีเสี่ยวอิ้งเข้าใจในทันที
หนูน้อยหิวแล้ว