คุณภาพเห็ดที่เวินโหรวปลูกนั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ ตั้งแต่โรงอาหารเอาไปผัดเป็นอาหารครั้งหนึ่ง คนในกองทัพก็ไม่มีใครไม่ชมเลย
แม้แต่ผู้บังคับบัญชาในกองทัพยังชมว่าเวินโหรวปลูกเห็ดได้ดีมาก พอผู้บังคับการการเมืองจ้าวรู้ว่าเวินโหรวจะเอาเห็ดพวกนี้ออกไปขาย ก็รีบออกจดหมายแนะนำให้ทันที
ถ้าเห็ดพวกนี้ขายได้จริงก็คงดีมาก
หลังจากพี่สะใภ้หวังเอาเห็ดกลับบ้านไปผัด กลิ่นหอมก็เรียกคนไม่น้อยให้แห่กันมาดู
หลายวันมานี้ คนในเขตบ้านพักต่างก็รู้แล้วว่าเวินโหรวปลูกเห็ดได้สำเร็จ
พอได้กลิ่นหอมนี้ หลายคนก็อยากกินจนทนไม่ไหว
“พี่สะใภ้หวัง เห็ดของพี่แบ่งให้บ้านฉันหน่อยได้ไหม ฉันจะเอากลับไปลองชิมบ้าง”
“ใช่แล้วค่ะพี่ ฉันได้กลิ่นหอมจากบ้านพี่ตั้งแต่ไกล ได้ยินสามีฉันบอกว่าเห็ดผัดในกองทัพอร่อยมาก แย่งกันจนแทบไม่ทัน”
พี่สะใภ้หวังมองพวกเธอแล้วพูดอย่างเกรงใจว่า “บ้านฉันมีอยู่แค่นิดเดียว กินหมดแล้ว”
เธอเอามาจากเวินโหรวไม่มาก ไม่คิดเลยว่าเห็ดผัดจะอร่อยขนาดนี้
ตอนนี้เห็ดในแปลงถูกเก็บหมดแล้ว ทั้งเขตบ้านพักมีแค่บ้านเวินโหรวที่ยังมีเห็ดเหลืออยู่
แต่ก่อนหน้านี้ตอนเวินโหรวปลูกเห็ด พวกเธอไม่เพียงไม่เชื่อว่าจะสำเร็จ ยังพูดจาถากถางอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้จึงทำใจไปขอจากเธอไม่ลง
“พี่คะ พี่สนิทกับเมียหัวหน้ากรมฮั่วที่สุด ถ้าพี่ไปขอ เธอต้องให้แน่”
“ใช่ค่ะพี่ อย่างมากพวกเราก็เอาของมาแลกกับพี่”
ทุกคนต่างพูดว่าเห็ดที่เวินโหรวปลูกอร่อยมาก พวกเธออยากกินจนแทบทนไม่ไหวมาหลายวันแล้ว
โดยเฉพาะทุกวันที่ได้กลิ่นหอมลอยมาจากบ้านเวินโหรว ก็ยิ่งอยากกินจนแทบอดใจไม่ไหว
พวกเธอรู้ว่าพี่สะใภ้หวังเป็นคนพูดง่ายและมีน้ำใจ จึงทำได้แค่ฝากความหวังไว้กับพี่สะใภ้หวัง
พี่สะใภ้หวังได้ยินพวกเธอขอให้ไปพูดกับเวินโหรว เดิมทีกำลังจะปฏิเสธ แต่พอได้ยินว่าพวกเธอยอมเอาของมาแลก ก็เลยตกลง
“งั้นฉันไปคุยกับเธอให้” พี่สะใภ้หวังพูดจบก็ไปหาเวินโหรว
เดิมทีเธอยังกังวลว่าเวินโหรวจะไม่ตกลง ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะตอบรับอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเรื่องนี้
“น้องสาว ก่อนหน้านี้พวกเธอทำกับน้องแบบนั้น... น้อง...” พี่สะใภ้หวังถามอย่างไม่เข้าใจนัก
“ทำธุรกิจ จะมัวแต่ถือโทษจนไม่ยอมรับเงินได้ยังไงคะ” เวินโหรวยิ้มตอบ