“แม่คะ หนูทำผิดหรือเปล่า ทำให้ฟางซินโหยวถูกตี” เมื่อได้ยินเสียงเอะอะจากบ้านฟางถิง อวิ๋นชูก็ถามอย่างรู้สึกผิด
ถ้าแม่ไม่พาเธอไปหาเรื่องถึงบ้าน ฟางซินโหยวก็คงไม่ถูกตี
เสื้อผ้าของอีกฝ่ายถึงจะขาด แต่เย็บซ่อมหน่อยก็ยังใส่ได้
แต่จากเสียงของฟางซินโหยว ดูเหมือนจะถูกตีจนเจ็บจริง ๆ
ตอนนี้เธอไม่ได้รู้สึกสะใจ กลับสงสัยว่าตัวเองทำผิดหรือเปล่า
อย่างไรเสีย เธอก็เติบโตมาท่ามกลางความรักและการตามใจของเวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวน ด้วยนิสัยรู้ความ คนในครอบครัวไม่เคยพูดจารุนแรงใส่เธอสักคำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการตี
ดังนั้น ในสายตาของอวิ๋นชู การถูกคนในครอบครัวตีจึงเป็นความเจ็บปวดทั้งทางใจและทางกาย
เธอเป็นคนจิตใจดี ต่อให้คนที่ถูกทำร้ายเป็นตัวเอง ก็ยังอดสงสารฟางซินโหยวไม่ได้
เมื่อได้ยินลูกสาวพูด เวินโหรวก็ยื่นมือลูบศีรษะเธอเบา ๆ
“นี่ไม่ใช่ความผิดของหนูนะ เสี่ยวชู ฟางซินโหยวต่างหากที่คิดไม่ดีและเป็นฝ่ายทำร้ายหนูก่อน หนูไม่ต้องโทษตัวเองหรอก เธอทำตัวเองทั้งนั้น เราไม่ต้องไปสงสารเธอ”
เวินโหรวปลอบลูกสาว อยากให้เธอรู้ว่าการมีจิตใจดีไม่ใช่เรื่องผิด แต่เราไม่ควรยอมถอยอยู่ฝ่ายเดียวเพียงเพราะเป็นคนใจดี เพราะนั่นมีแต่จะทำให้คนที่รังแกเรายิ่งได้ใจ
อวิ๋นชูพยักหน้า “หนูเข้าใจแล้วค่ะ แม่”
เธอจดจำทุกคำของเวินโหรวไว้ในใจ และคิดเงียบ ๆ ว่าคราวหน้าถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก เธอจะไม่อ่อนแออีกเด็ดขาด จะทำให้คนที่รังแกเธอเป็นฝ่ายมาขอโทษเอง
แม้อวิ๋นชูจะรู้ว่ามีพ่อแม่กับลุง ๆ คอยปกป้อง แต่เธอก็เข้าใจว่าครอบครัวไม่อาจปกป้องเธอไปได้ตลอดชีวิต ต่อไปเธอจะต้องเป็นคนที่เหมือนแม่ให้ได้
ไม่นานอวิ๋นชูก็ลืมเรื่องนี้ไป ช่วงปีใหม่เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าที่ได้จากอวิ๋นเหยา แต่ใส่ชุดที่ถานหลินซื้อให้พวกเธอ
แม้เธอจะรู้ว่าน้องสาวหวังดี แต่ชุดนั้นก็เป็นชุดที่น้องชอบ เธอแย่งของน้องไม่ได้
ไม่นาน บรรยากาศสนุกสนานของเทศกาลปีใหม่ก็ทำให้อวิ๋นชูกับอวิ๋นเหยาลืมเรื่องนี้ไปอย่างรวดเร็ว
คืนวันส่งท้ายปีเก่า เสียงประทัดดังขึ้นจากด้านนอก
ในเขตบ้านพักทหารมีคนจุดประทัดให้โดยเฉพาะ แถมยังมีดอกไม้ไฟด้วย พวกเธอจึงวิ่งไปดูพลุ