“อย่าดื่ม!” เวินโหรวเห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้าไป ปัดชามในมือถานหลินจนตกลงพื้น
“เสี่ยวโหรว เธอ...” พอถานหลินเห็นเวินโหรว สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เธอมองชามน้ำสีดำบนพื้น แววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย
ตอนนั้นเอง เวินจีเหนียนก็ก้าวเข้ามากอดถานหลินไว้ในอ้อมแขน “เมีย กลับบ้านกันเถอะ เราไม่เอาลูกแล้ว”
เมื่อเห็นว่าเวินจีเหนียนมาด้วย ถานหลินก็กอดเขาแล้วร้องไห้อีกครั้ง
“จีเหนียน ฉันอยากมีลูก ให้ฉันดื่มยาชามนั้นเถอะนะ ขอแค่ดื่มลงไป เราก็จะมีลูกของตัวเองแล้ว” น้ำเสียงของถานหลินแทบจะเป็นการอ้อนวอน
“พี่สะใภ้รอง ทั้งหมดนี่เป็นเรื่องหลอกลวง ฉันตรวจสอบมาแล้ว แม่หมอหวังคนนี้หลอกคนมาหลายคน ในยามีส่วนผสมของสารทำให้ประสาทหลอน กินเข้าไปจะเป็นอันตรายต่อร่างกายมาก” เวินโหรวรีบอธิบายให้ถานหลินฟัง
“พวกเธอพูดอะไรกัน? นี่เป็นยาต้มประทานบุตรของฉัน พวกเธอไม่รู้ก็อย่าพูดมั่ว กล้ามาก่อเรื่องถึงที่นี่ ไม่ดูเสียก่อนหรือว่าที่นี่ที่ไหน” แม่หมอหวังที่อยู่ข้าง ๆ เห็นมีคนมาขัดขวางธุรกิจที่กำลังจะได้เงิน จึงด่าเวินโหรวกับเวินจีเหนียนอย่างรุนแรง
เวินโหรวมองเธอด้วยสายตาดูแคลน ก่อนยิ้มเยาะ “ยาต้มประทานบุตรงั้นหรือ คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าแม่กวนอิมจริง ๆ หรือไง?”
“ฉันแจ้งความแล้ว เจ้าหน้าที่หน่วยตำรวจกำลังจะมา เงินที่เมียฉันให้แกไปเท่าไหร่ คืนมาให้หมด” เวินจีเหนียนเตือนเธอเช่นกัน
แม่หมอหวังได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เธอรู้สึกผิดอยู่แล้ว จึงทิ้งเงินแล้ววิ่งหนีไปทันที
เวินโหรวกับเวินจีเหนียนกำลังปลอบถานหลิน จึงไม่ได้ไปขวางเธอ
แต่เธอเพิ่งวิ่งออกจากหมู่บ้านไป ก็เจอกับเจ้าหน้าที่หน่วยตำรวจที่เดินสวนเข้ามาพอดี
หลังจากเวินโหรวกับเวินจีเหนียนพาถานหลินกลับไป เธอถึงได้ตระหนักว่าตัวเองถูกหลอก
“ขอโทษนะ ฉันผิดเอง” ถานหลินเอ่ยขอโทษเวินจีเหนียนกับเวินโหรว
ถ้าพวกเขามาไม่ทัน เธอก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ทางหน่วยตำรวจบอกเธอด้วยว่าแม่หมอหวังเป็นนักต้มตุ๋น ทำให้ความหวังสุดท้ายในใจถานหลินพังทลายลง
ถ้าเธอไม่มีลูกมาโดยตลอด ก็คงไม่คาดหวังอะไร แต่กว่าจะตั้งครรภ์ได้ก็แสนยาก เธอกลับต้องมองดูเด็กในท้องหลุดออกไปเช่นนั้น ในใจจึงยังยากจะยอมรับ