พอมาถึงมหาวิทยาลัย เวินโหรวก็จอดรถไว้หน้าประตู แล้วพาเด็กสองคนไปหาเจียงเหยียน
เธอเคยมาที่นี่มาก่อน ไม่เพียงซื้อของให้เพื่อนร่วมหอพักของเจียงเหยียนเท่านั้น แต่ยังสนิทกับผู้ดูแลหอพักด้วย
ดังนั้นคราวนี้เธอจึงทักทายผู้ดูแลหอพัก แล้วตรงไปที่หอพักของเจียงเหยียนได้เลย
เมื่อเห็นเวินโหรวพาน้องสาวสองคนมาหา เจียงเหยียนก็ตกใจไม่น้อย
“ฉันเอาของกินมาฝากพวกนาย” เวินโหรวพูดพลางวางของที่หอบมาทั้งหมดลงบนโต๊ะ
ของที่เธอเอามามีทั้งผลไม้สด ขนมอบ และขนมขบเคี้ยวอีกเล็กน้อย
“ป้ามาแล้ว เชิญเข้ามาเลยครับ” เพื่อนร่วมหอพักของเจียงเหยียนเห็นเวินโหรวก็รีบต้อนรับอย่างอบอุ่น
พออวิ๋นเหยาเดินเข้ามา เธอก็เห็นเจียงเหยียนทันที จึงรีบยิ้มแล้ววิ่งเข้าไปหาเขา
“พี่เจียงเหยียน”
พูดจบเธอก็ยื่นใบแจ้งผลสอบครั้งนี้ให้ “พี่ดูเร็ว คะแนนสอบครั้งนี้ของฉัน ครูยังชมเลยว่าฉันพัฒนาขึ้นเยอะ พี่ชมฉันหน่อยสิ”
เจียงเหยียนเห็นว่าผลการเรียนของอวิ๋นเหยาดีขึ้นมากจริง ๆ จึงเอ่ยชมอย่างหาได้ยาก “ไม่เลว พยายามต่อไป คราวหน้าลองสอบให้ได้ที่หนึ่งของห้องนะ”
อวิ๋นชูยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วเรียกเสียงเบาว่า “พี่เจียงเหยียน”
เจียงเหยียนไม่อยู่บ้าน พวกเธอสองคนคิดถึงเขามาก
ตอนนี้ได้มาถึงมหาวิทยาลัยของเขา ทั้งคู่จึงดีใจมาก
เวลานั้นเจียงเหยียนหันไปมองเวินโหรวแล้วถามว่า “ป้าน้อยโรว พาพวกเธอมาหาผม มีธุระอะไรหรือครับ”
“มีสิ พวกเราคิดถึงนาย อีกเดี๋ยวจะพานายกลับบ้าน” เวินโหรวตอบพร้อมรอยยิ้ม
เจียงเหยียนได้ยินเธอพูดเช่นนั้น แก้มก็แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย
ปกติเขาไม่ค่อยเก่งเรื่องแสดงความรู้สึก แต่เวินโหรวกับอวิ๋นชูและอวิ๋นเหยาไม่เหมือนเขา พวกเธอชอบพูดคำว่ารักและคิดถึงติดปาก
“ใช่ พวกเราคิดถึงพี่ พี่เจียงเหยียน กลับบ้านกับพวกเราเถอะ” อวิ๋นเหยาพยักหน้าให้เจียงเหยียนรัว ๆ
“ได้ งั้นผมเก็บของก่อน แล้วจะกลับไปกับพวกคุณ” เจียงเหยียนซาบซึ้งใจมาก จึงตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
“เจียงเหยียน นายจะกลับบ้านเหรอ พรุ่งนี้ยังมีการบรรยาย นายจะกลับมาทันไหม” เพื่อนร่วมหอพักเห็นเขาจะกลับบ้านก็ถามด้วยความเป็นห่วง
เจียงเหยียนพยักหน้า “พวกนายฟังการบรรยายไปก่อน ถึงตอนนั้นเอาบันทึกมาให้ฉันยืมคัดก็พอ”