หลังจากหลี่ซิ่วอิงกับหลิวเยี่ยนกลับไป เวินโหรวก็จัดการเรื่องในบ้านเรียบร้อย เวลาก็ล่วงเลยไปสามวันแล้ว
ฮั่วเหยียนชวนขับรถจีปทหารคันเดิม พาเวินโหรวกลับบ้านด้วยกัน
แต่ก่อนหน้านั้น เธอได้รับข่าวว่าโจวหมั่นฝูกับเหอชุ่ยฮวาออกจากหน่วยตำรวจแล้ว
ไม่รู้ว่าโจวต้าหย่งใช้วิธีไหน เสิ่นชิงซวงถึงได้กลับมาด้วย
เขาจึงลาวันลาไปเยี่ยมบ้าน แล้วพาเสิ่นชิงซวงไปส่งครอบครัวโจวหมั่นฝูกลับบ้านด้วยกัน
ครั้งก่อนฮั่วเหยียนชวนสืบจนรู้ความจริงว่าเวินโหรวถูกคนตระกูลโจวทำร้าย ทั้งยังเปิดโปงธาตุแท้ของคนตระกูลโจว ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านต่างก็รู้เรื่องนี้แล้ว
ก่อนหน้านี้เหอชุ่ยฮวาภูมิใจแค่ไหนที่ลูกชายเป็นผู้บังคับกองพลอยู่ในกองทัพ ตอนกลับมาคราวนี้ก็อับอายขายหน้าไม่แพ้กัน
ส่วนโจวต้าหย่งกลับมาถึงหมู่บ้านแล้วก็อยู่ไม่เป็นสุขเช่นกัน ก่อนหน้านี้อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นผู้บังคับการกองพัน ตอนนี้กลับเหลือแค่หัวหน้าหมวดเล็ก ๆ คนหนึ่ง
เมื่อเห็นสายตาของชาวบ้านที่มองเขา เขาก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเพียงความคิดไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกเหมือนทุกคนกำลังหัวเราะเยาะเขา
ยิ่งหลังจากฮั่วเหยียนชวนกับเวินโหรวกลับมาเยี่ยมบ้าน เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่มีหน้าเงยขึ้นมา
เวินโหรวเคยได้ยินเรื่องที่ฮั่วเหยียนชวนมาบ้านเธอครั้งก่อนก็จริง แต่ยังไม่รู้ว่าเขาวางท่าภูมิฐานขนาดไหน
คราวนี้เธอเพิ่งกลับมา ยังไม่ทันเข้าหมู่บ้าน ก็มีคนเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้นแล้ว
“น้อยโรวกลับมาแล้วหรือ”
“โอ๊ย ในที่สุดน้อยโรวก็กลับมาแล้ว ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ดูมีอนาคตขึ้นทุกวันเลยนะ”
เวินโหรวเพิ่งเคยเห็นพวกเขาเป็นฝ่ายทักทายเธออย่างกระตือรือร้นเช่นนี้ เมื่อก่อนพอเห็นเธอแทบอยากจะหนีไปให้ไกลแปดวา
ไม่ใช่แค่นั้น บางคนยังสอนลูกตัวเองว่าเธอหน้าด้าน เป็นหญิงแพศยา
เวินโหรวแค่นยิ้มในใจ สีหน้ากลับไม่แสดงอารมณ์อะไรเป็นพิเศษ
เธอหันไปมองฮั่วเหยียนชวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ และรู้ว่าเหตุผลที่วันนี้เขาตั้งใจขับรถพาเธอกลับมา ก็เพราะอยากให้เธอมีหน้ามีตาต่อหน้าคนในหมู่บ้าน
คนที่เคยดูถูกเธอ ตอนนี้กลับยังต้องหน้าด้านเข้ามาประจบ
“ขอบคุณนะ” เวินโหรวรู้เจตนาของฮั่วเหยียนชวน จึงเอ่ยขึ้น