“เวินจี้กวง นายยังเป็นผู้ชายอยู่ไหม เมียนายถูกรังแก นายยังไม่ช่วยฉันอีกเหรอ!” หลิวเยี่ยนเห็นเวินจี้กวงเข้าไปช่วยเวินโหรว ก็หันไปตะโกนด่าเขาเสียงดัง
เวินจี้กวงขมวดคิ้ว สีหน้าพลันเคร่งขรึม “หลิวเยี่ยน ฉันทนเธอมานานพอแล้ว เรื่องที่เธอทำก่อนหน้านี้ ฉันจะไม่เอามาคิดบัญชีก็ได้ แต่น้องเสี่ยวโหรวเป็นน้องสาวฉัน ถ้าเธอกล้ารังแกเขา ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
พูดจบ เขาก็ไม่อยากยืนทะเลาะกับหลิวเยี่ยนอยู่ตรงนี้ จึงพาเวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวนเดินจากไป
หลิวเยี่ยนเห็นเขาเดินจากไปอย่างนั้น ก็ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่
พ่อแม่ของหลิวเยี่ยนเองก็รู้สึกอับอาย ที่สำคัญ ของดี ๆ ที่เดิมเป็นของบ้านพวกเขาตอนนี้ถูกเวินโหรวเอากลับไปหมดแล้ว
“เยี่ยน เธอกลับไปเถอะ กลับไปง้อจี้กวง พูดดี ๆ กับเขาหน่อย” แม่หลิวเห็นเวินจี้กวงโกรธ ก็ได้แต่เกลี้ยกล่อมหลิวเยี่ยน
ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกว่าตระกูลหลิวจะได้เกี่ยวดองกับตระกูลเวิน
โดยเฉพาะตอนนี้หลิวเยี่ยนเป็นเมียม่าย ทั้งหมู่บ้านมีแค่เวินจี้กวงคนเดียวที่ไม่รังเกียจเธอ
อีกอย่าง แม้แต่ก่อนคนในตระกูลเวินจะเงยหน้าในหมู่บ้านไม่ขึ้นเพราะเรื่องของเวินโหรว
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอแต่งงานกับนายทหารมีเงินจากกองทัพ ได้ยินว่ายังมีเงินเดือนจากกองทัพด้วย
ต่อไปถ้าบ้านพวกเขาสานสัมพันธ์กับเวินโหรวให้ดี ประโยชน์ที่ได้คงมีไม่น้อยแน่
“แม่ ลูกสาวแม่ถูกรังแกแท้ ๆ แม่ยังช่วยพูดให้ตระกูลเวินอีกเหรอ” หลิวเยี่ยนกลืนความแค้นนี้ไม่ลงจริง ๆ
เธอไม่เข้าใจเลย การที่เธอยอมแต่งกับเวินจี้กวงถือเป็นบุญวาสนาที่ตระกูลเวินสั่งสมมาถึงแปดชาติ
ก่อนหน้านี้หลี่ซิ่วอิงต้องไปอ้อนวอนคนโน้นคนนี้ ทั้งยังหาคนจับคู่มาเป็นแม่สื่อหลายคนกว่าจะมาสู่ขอ เธอถึงได้ยอมแต่งกับเวินจี้กวงอย่างเสียไม่ได้
ตั้งแต่เธอแต่งเข้าตระกูลเวิน ใครในบ้านบ้างที่ไม่ตามใจเธอทุกเรื่อง
ถ้าไม่มีเธอ เกรงว่าในหมู่บ้านแถบนี้คงไม่มีใครยอมแต่งกับเวินจี้กวงสักคนกระมัง
เดิมทีทุกอย่างก็ดีอยู่แล้ว แต่เวินโหรวนังตัวดีดันกลับมา แล้วยังมายุ่งเรื่องนั้นเรื่องนี้ น่าโมโหจะตาย
เธอไม่เชื่อหรอกว่าเวินจี้กวงจะไม่ร้อนใจถ้าไม่มีเมีย
เขากล้าปกป้องเวินโหรว เธอก็กล้าหย่ากับเขา