หลิวเยี่ยนมองชายหนุ่มตรงหน้า ยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่จนลืมตอบไปเลย
เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีชายหนุ่มรูปหล่อและสง่างามขนาดนี้ลงมาจากรถ เขามีราศีสูงส่งแบบที่คนในหุบเขาอย่างพวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ในจังหวะนั้นเอง เวินจี้กวงที่ได้ยินเสียงก็เดินออกมา
“มาหาใคร?” พอเห็นฮั่วเหยียนชวน เขาก็ถามอย่างสงสัย
คราวก่อนเขาเห็นฮั่วเหยียนชวนแค่ครั้งเดียว จึงไม่ได้จำอีกฝ่ายได้แม่นนัก แต่ฮั่วเหยียนชวนกลับจำเขาได้ตั้งแต่แรกเห็น
เมื่อรู้ว่าเขาเป็นพี่ชายของเวินโหรว ฮั่วเหยียนชวนก็เดินเข้ามาทักอย่างสุภาพ “ผมชื่อฮั่วเหยียนชวน เป็นสามีของเวินโหรวครับ คราวนี้ผมมาแทนเธอเพื่อเยี่ยมครอบครัว”
“นะ...นายบอกว่านายเป็นใครนะ?” พอได้ยินฮั่วเหยียนชวนแนะนำตัว เวินจี้กวงก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“ผมกับเวินโหรวจดทะเบียนสมรสกันที่กองทัพแล้ว คราวนี้เธอไม่สะดวกกลับมา เลยฝากให้ผมมาเยี่ยมทุกคนแทนครับ” ฮั่วเหยียนชวนแนะนำตัวอีกครั้ง
ตอนนั้นเอง หลิวเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ได้สติ
เธอจ้องฮั่วเหยียนชวนด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ก่อนจะตะโกนเสียงดังอย่างไม่อยากเชื่อ “นายบอกว่านายเป็นใครนะ? นายคือทหารที่เวินโหรวแต่งงานด้วยที่กองทัพเหรอ?”
เป็นไปได้ยังไง?
ผู้ชายคนนี้ดูสง่างามไม่ธรรมดา แถมยังเป็นนายพลในกองทัพอีก เวินโหรวถูกคนย่ำยีมาแล้ว จะได้ผู้ชายดี ๆ แบบนี้ได้ยังไง?
เสียงของหลิวเยี่ยนดึงดูดสายตาคนรอบข้างอย่างรวดเร็ว ตอนแรกทุกคนคิดว่ารถจี๊ปคันนี้เป็นของโจวต้าหย่ง ไม่คิดเลยว่าจะเข้าใจผิดกันไปเอง
พอได้ยินว่าคนที่มาคือสามีของเวินโหรว ทุกคนต่างก็ตกตะลึง
โดยเฉพาะโจวหมั่นฝูที่เมื่อครู่ยังตื่นเต้นดีใจ พอเห็นว่าคนที่กลับมาไม่ใช่โจวต้าหย่งลูกชายของบ้านตัวเอง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ที่เขายอมรับไม่ได้ยิ่งกว่าคือ ผู้ชายคนนี้กลับเป็นสามีของเวินโหรว!
“เชิญ...เชิญเข้ามาก่อน” เวินจี้กวงได้สติแล้วก็พาฮั่วเหยียนชวนกับเซี่ยวเฉิงเข้าไปในบ้าน
เซี่ยวเฉิงถือของที่ฮั่วเหยียนชวนซื้อจากจิงชื่อมาฝากพ่อแม่ของเวินโหรว ของพวกนี้หาซื้อไม่ได้ในแถบนี้
ตอนนั้นเวินเจี้ยนเซ่อกับหลี่ซิ่วอิงเห็นฮั่วเหยียนชวนและเซี่ยวเฉิงเดินเข้ามา ต่างก็มีสีหน้างุนงง