ซุนเหมยได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ถึงกับโยนเสื้อผ้าในมือลง แล้วรีบร้อนวิ่งไปทางประตู
เวินโหรวเห็นภาพนี้ก็หันไปมองทางประตูเช่นกัน
เห็นรถบรรทุกจอดอยู่ตรงทางเข้าเขตบ้านพักครอบครัว มีคนช่วยพยุงอู๋ลี่ลงจากรถ เท้าของเขาใส่ปลอกระบายก๊อบซี ดูเหมือนกระดูกจะหัก ในมือยังถือไม้เท้าค้ำอยู่
ซุนเหมยเห็นขาของอู๋ลี่บาดเจ็บ ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง หันไปซักถามหัวหน้าหมวดน้อยที่อยู่ข้าง ๆ ทันที
“พวกนายดูแลผู้บังคับการกองพันของพวกนายยังไง เขาถึงได้บาดเจ็บแบบนี้?”
เดิมทีหัวหน้าหมวดน้อยก็รู้สึกผิดเรื่องที่อู๋ลี่บาดเจ็บอยู่แล้ว ตอนนี้พอถูกซุนเหมยตำหนิ ก็ยิ่งหวาดหวั่นจนไม่กล้าพูด
อู๋ลี่เห็นดังนั้นจึงพูดขึ้นว่า “เรื่องครั้งนี้เป็นเพราะฉันประมาทเอง ไม่เกี่ยวกับเขา เธอจะโมโหใส่เขาทำไม?”
จากนั้นเขาก็โบกมือให้หัวหน้าหมวดน้อยคนนั้น กลับไปก่อน
“เฮ้ ใครบอกให้นายไป กลับมานี่เดี๋ยวนี้!” ถึงอู๋ลี่จะพูดแบบนั้นแล้ว ซุนเหมยก็ยังไม่ยอมเลิกรา ตะโกนเรียกหัวหน้าหมวดน้อยคนนั้น
อู๋ลี่เห็นดังนั้นก็ยื่นมือดึงซุนเหมยไว้ สีหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดว่า “พอได้แล้ว ฉันบอกแล้วว่าเรื่องครั้งนี้ไม่เกี่ยวกับเขา ทำไมเธอยังไม่ยอมปล่อยเขาไปอีก? อีกอย่าง เขาเพิ่งย้ายมาใหม่ แถมยังบาดเจ็บเพราะฉัน ในฐานะผู้บังคับการกองพัน ฉันก็ต้องทำตัวเป็นแบบอย่าง เธอจะโยนความรับผิดชอบให้คนอื่นอยู่เรื่อยทำไม?”
ซุนเหมยถูกอู๋ลี่โต้กลับจนเสียหน้า แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ เถียงกับเขาต่ออย่างไม่พอใจ
“แล้วที่ฉันทำทั้งหมดนี่เพื่อใครล่ะ? ก็เพื่อแก เพื่อครอบครัวนี้ไม่ใช่หรือไง? แล้วแกจะมาตวาดฉันทำไม?”
ตอนนี้อู๋ลี่คร้านจะทะเลาะกับเธอแล้ว ขณะที่เขากำลังจะกลับบ้าน จู่ ๆ ก็มีคนเรียกเขาจากทางเข้า
“ผู้บังคับการกองพันอู๋”
ได้ยินเสียง อู๋ลี่ก็หันกลับไปมอง เห็นฮั่วเหยียนชวนกับผู้บังคับการกองพันเกาที่เดินตามเขามาด้วย กำลังเดินตรงมาทางนี้
เกาเหว่ยตงเป็นผู้บังคับการกองพันคนใหม่ เข้ามาแทนตำแหน่งของห่าวกัง
ในกองทัพ เขาสนิทกับอู๋ลี่ที่สุด ทั้งสองคนเข้ากองทัพมาพร้อมกันด้วย
อู๋ลี่มองไปทางฮั่วเหยียนชวน แล้วยกมือทำคำไหว้ทหารให้เขา “หัวหน้ากรมฮั่ว”