ที่จริงหลังจากแจ้งความฮั่วเหยียนชวนแล้ว ผู้บังคับการซวีก็เสียใจทันที ตอนนั้นเขาถูกภรรยาตัวเองยุยงด้วย
พอนึกถึงฮั่วเหยียนชวนที่ยังย้ายไปจิงชื่อได้ ทั้งที่ตัวเองทำงานหนักอยู่ในกองทัพมาหลายปี ทำไมถึงย้ายไม่ได้บ้าง?
แต่ในใจก็รู้ดีว่าคุณูปการทั้งหมดของฮั่วเหยียนชวนล้วนแลกมาด้วยชีวิตของเขา
ตอนนั้นเขายังหนุ่มเลือดร้อน กล้าสู้กล้าลุย แถมยังจบจากโรงเรียนนายร้อย นอกจากจะขาดประสบการณ์แล้ว การทดสอบทักษะทุกด้านก็ได้อันดับหนึ่งของหน่วยอย่างง่ายดาย
ส่วนตัวเขานอกจากอายุมากกว่า และมีอาวุโสมากกว่าฮั่วเหยียนชวน ก็ไม่มีอะไรที่เทียบกับอีกฝ่ายได้เลย
อีกอย่าง หลายปีที่ผ่านมานี้เขาฝึกฝนในกองทัพ นิสัยก็สุขุมขึ้นกว่าตอนเพิ่งเข้ากองทัพมาก
เขาพาคนจากหน่วยข่าวกรองจับกุมสายลับของศัตรูได้ไม่น้อย สร้างคุณูปการทางทหารครั้งใหญ่
ผู้บังคับการซวีรู้ดีว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสย้ายไปจิงชื่อแล้ว ได้แต่แอบอิจฉาฮั่วเหยียนชวนอยู่ในใจ
หลังจากฮั่วเหยียนชวนมาถึงกองทัพ เขากำลังจะไปหาผู้บังคับการการเมือง พอเดินมาถึงหน้าประตูก็พบกับผู้บังคับการซวีที่เดินออกมาจากข้างในพอดี
เขาทำหน้าจริงจัง ยกมือทำคำไหว้ทหารให้ผู้บังคับการซวี “ผู้บังคับการกรมซวี”
แม้ผู้บังคับการซวีจะเป็นผู้บังคับการกรมเหมือนกัน แต่ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นผู้บังคับการกองพันของฮั่วเหยียนชวน ฮั่วเหยียนชวนจึงเคารพเขาเสมอ
“เหยียนชวน ฉัน...” ผู้บังคับการซวีมองฮั่วเหยียนชวนด้วยความละอายใจ ก่อนจะเรียกเขา
ฮั่วเหยียนชวนเอ่ยว่า “ผมเข้าไปก่อนนะครับ ผู้บังคับการการเมืองเรียกผม”
ผู้บังคับการซวีอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร สุดท้ายก็ไม่ได้พูด ได้แต่เดินจากไปอย่างห่อเหี่ยว
เมื่อครู่ผู้บังคับการการเมืองบอกเขาว่า ที่เขาเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บังคับการกรมได้ เบื้องหลังเป็นเพราะฮั่วเหยียนชวนใช้คุณูปการทางทหารของตัวเองเสนอชื่อเขา อีกฝ่ายบอกว่าผลงานที่เขาทำได้จนถึงวันนี้ล้วนเป็นเพราะผู้บังคับการกองพันคนเก่าอย่างเขาสอนมาดี
พอได้ยินเช่นนั้น เมื่อนึกถึงตัวเองที่ยังแอบแจ้งความฮั่วเหยียนชวนลับหลัง ผู้บังคับการซวีก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ