ได้ยินคำพูดของโจวต้าหย่ง สีหน้าของเวินโหรวก็ยิ่งแย่ลง
เธอไม่คิดเลยว่าโจวต้าหย่งจะคิดแผนแบบนี้ขึ้นมา
เขาถึงกับคิดจะเป็นพ่อทูนหัวของลูกเธอด้วย? ไม่ลองส่องกระจกดูบ้างหรือว่าตัวเองคู่ควรไหม?
เมื่อก่อนเขารังเกียจเธอกับลูกในท้องมากแค่ไหน แต่ตอนนี้กลับคิดแบบนี้ขึ้นมาได้ เวินโหรวอดสงสัยไม่ได้ว่าสมองของเขามีปัญหาจริงหรือเปล่า
“โจวต้าหย่ง ต่อไปก่อนออกจากบ้านช่วยส่องกระจกดูหน่อยได้ไหมว่าตัวเองคู่ควรหรือเปล่า? ต่อให้ฉันกับลูกต้องอดตาย ก็ไม่ต้องให้แกมาเลี้ยง ไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้”
เวินโหรวยกไม้คานที่ถืออยู่ขึ้น ฟาดเข้าที่ขาของโจวต้าหย่งเต็มแรง แล้วไล่เขาออกไป
เธอจำได้ว่าชาติก่อนโจวต้าหย่งใช้ชีวิตอยู่กับเสิ่นชิงซวงไปตลอด ทั้งคู่รักใคร่หวานชื่น แถมยังมีลูกด้วยกันสองคน
แต่ตอนนี้เขากลับคิดอะไรแบบนี้ขึ้นมาได้หรือ?
เธอเริ่มมองไม่ออกแล้วจริง ๆ
แม้ชะตาของโจวต้าหย่งจะไม่เป็นไปตามชาติก่อน แต่ก็คงไม่ถึงกับเบี่ยงเบนไปไกลขนาดนี้กระมัง?
“เสี่ยวโหรว ฉันพูดจริงนะ” แม้ถูกเวินโหรวไล่ออกมาแล้ว โจวต้าหย่งก็ยังไม่ลืมอธิบายต่อ
“ไสหัวไป ต่อไปแกจะไปไกลแค่ไหนก็ไปให้ไกลที่สุด” เวินโหรวด่าเขา ก่อนปิดประตูดังปัง
โจวต้าหย่งถูกเวินโหรวปิดประตูใส่ ได้แต่จากไปด้วยสีหน้าอับอาย
ถึงเวินโหรวจะพูดแบบนั้น เขาก็ไม่มีทางยอมแพ้
ฮั่วเหยียนชวนไม่มีวันกลับมาแล้ว เขาเชื่อว่าถ้าเวลาผ่านไปนานพอ เขากับเวินโหรวจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้
เขาไม่เชื่อว่าเวินโหรวจะลืมเขาได้เร็วขนาดนั้น ถึงปากเธอจะพูดแบบนี้ แต่ในใจต้องยังมีความรู้สึกให้เขาอยู่แน่
หลังโจวต้าหย่งออกจากบ้านเวินโหรว เขาไม่รู้เลยว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเสิ่นชิงซวงเห็นอยู่กับตา
เมื่อครู่ตอนเห็นโจวต้าหย่งเข้าไปในบ้านเวินโหรว เธอก็อยู่ข้างนอกแล้ว
พอได้ยินโจวต้าหย่งพูดออกมาว่าจะเป็นพ่อทูนหัวของลูกเวินโหรว เธอโกรธจนแทบอยากพุ่งเข้าไปฉีกหน้าเวินโหรว นังผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้ให้ขาด
เธอไม่คิดเลยว่าเวินโหรวแต่งงานกับฮั่วเหยียนชวนไปแล้ว แต่ลับหลังยังพัวพันกับโจวต้าหย่งไม่เลิก
ฮั่วเหยียนชวนเพิ่งเกิดเรื่อง เธอก็อดใจไม่ไหวจนต้องไปเกาะแกะผู้ชายคนอื่นแล้วหรือ?