เดิมทีเวินโหรวเข้านอนไปแล้ว แต่กลับถูกปวดปัสสาวะปลุกให้ตื่น จึงคิดจะลุกไปเข้าห้องน้ำ
เธอขี้เกียจเปิดไฟ เลยตั้งใจจะถือไฟฉายออกไป
แต่ไม่คิดว่าพอเดินมาถึงประตู จะเห็นเงาคนสีดำยืนอยู่ตรงนั้น
เธอยกไฟฉายส่องเข้าไปใกล้ ๆ จึงพบว่าเป็นฮั่วเหยียนชวน
“ฉันนึกว่าคุณเข้านอนไปแล้ว” ฮั่วเหยียนชวนเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน
เขาเองก็ไม่คิดว่าเวินโหรวจะลุกขึ้นมาตอนนี้ จึงทำได้เพียงกอดผ้าห่มพลางอธิบายว่า “กองทัพมีทหารใหม่เข้ามา หอพักเต็มหมดแล้ว ช่วงนี้ฉันเลยกลับมาพักที่นี่สักสองสามวัน”
เวินโหรวไม่ได้สงสัยข้ออ้างที่เขาหามา อย่างไรเสียบ้านหลังนี้ก็เป็นของฮั่วเหยียนชวนอยู่แล้ว เขาอยากกลับมาพักที่บ้าน เธอจะห้ามได้อย่างไร
“งั้นรีบเข้ามาสิ ข้างนอกหนาวจะตาย” เวินโหรวตอบรับพลางเตือนเขา
ฮั่วเหยียนชวนพยักหน้า แล้วกอดผ้าห่มเดินเข้าไปในบ้าน
เวินโหรวนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยึดห้องหลักอยู่ จึงถามว่า “งั้นฉันเก็บห้องหลักให้คุณไหม?”
เมื่อก่อนฮั่วเหยียนชวนเป็นคนอยู่ห้องหลัก ตอนที่เขาไม่กลับมาก็แล้วไป แต่ตอนนี้เขากลับมาแล้ว เธอยังอยู่ห้องหลักต่อก็คงไม่เหมาะ
อีกอย่าง เตียงในห้องรองก็ค่อนข้างเล็ก
“ไม่ต้องหรอก ฉันนอนห้องรองก็ได้” ฮั่วเหยียนชวนพูดพลางหอบผ้าห่มกับหมอนไปวางในห้องรอง
เวินโหรวเห็นเขาพูดแบบนั้นก็ปล่อยตามใจ
เธอรีบไปเข้าห้องน้ำ จึงไม่ได้คุยกับฮั่วเหยียนชวนมากนัก
ตอนกลับมา ไฟในห้องของฮั่วเหยียนชวนก็ดับหมดแล้ว