พอครบกำหนดคลอด หมอก็บอกว่าเวินโหรวอาจเจ็บครรภ์คลอดได้ทุกเมื่อ
ตอนนี้ฮั่วเหยียนชวนคอยอยู่ข้างกายเวินโหรวทุกวัน แม้จะออกไปข้างนอกก็ไม่ไปไกล ภายในครึ่งชั่วโมงก็จะรีบกลับมา
แม้ตอนนี้เขาจะถูกหน่วยงานสั่งพักงานชั่วคราว แต่ก็ไม่ได้ถูกไล่ออก
พอดีกับช่วงที่เวินโหรวใกล้คลอด หัวหน้าหน่วยงานของฮั่วเหยียนชวนก็จู่ ๆ มาหาถึงบ้าน เพื่อเชิญเขากลับไปทำงาน
ก่อนหน้านี้หัวหน้าเคยมาหาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ตอนนั้นฮั่วเหยียนชวนปฏิเสธไป
ตอนนี้ทางกองทัพมีการซ้อมรบ และต้องให้ฮั่วเหยียนชวนเป็นผู้ควบคุม
หัวหน้าลองใช้คนอื่นดูแล้ว แต่ไม่มีใครทำได้
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่ซ้อมรบ ทีมที่ฮั่วเหยียนชวนนำก็ได้อันดับหนึ่งอย่างไม่มีข้อยกเว้น
เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเขาเพิ่งซ้อมจำลอง ยังไม่ถึงขั้นปฏิบัติจริง คะแนนก็รั้งท้ายไปแล้ว
ถ้าไม่มีฮั่วเหยียนชวน กองยุทธการของพวกเขาคราวนี้คงได้อันดับสุดท้ายแน่
เรื่องนี้ทำให้หัวหน้าหลายคนปวดหัวกันมาก
สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องมาขอให้ฮั่วเหยียนชวนกลับไป
เพราะฮั่วเหยียนชวนฝ่าฝืนข้อกำหนดเรื่องการวางแผนครอบครัว บทลงโทษที่ควรได้รับก็ได้รับไปหมดแล้ว
ดังนั้นตอนนี้ที่เชิญเขากลับไป คนอื่น ๆ ก็ไม่มีใครคัดค้าน
แต่ฮั่วเหยียนชวนกลับปฏิเสธทันที
“ภรรยาผมใกล้คลอดแล้ว ช่วงนี้เธออยู่คนเดียวไม่ได้”
หัวหน้าเกลี้ยกล่อมเขาอยู่นานด้วยความจริงใจ แต่ฮั่วเหยียนชวนก็ยังไม่เปลี่ยนใจ
ในสายตาของเขา ภรรยาสำคัญกว่างานอย่างแน่นอน
เพราะตอนที่คลอดอวิ๋นชูกับอวิ๋นเหยา เขาเผลอปล่อยให้เวินโหรวคลอดก่อนกำหนด เรื่องนั้นทำให้เขารู้สึกผิดมาตลอด
ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่ห่างจากเวินโหรวแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าไม่ได้เห็นลูกคลอดออกมาอย่างปลอดภัย เขาก็ไม่มีวันวางใจ
ใคร ๆ ก็บอกว่าผู้หญิงคลอดลูกเหมือนก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไปในประตูนรก ช่วงเวลาแบบนี้เขายิ่งควรอยู่ข้างเวินโหรว จะปล่อยให้เธอตกอยู่ในอันตรายไม่ได้เด็ดขาด
ฮั่วเหยียนชวนถึงกับไม่ยอมให้หัวหน้าเข้าบ้าน กลัวจะรบกวนภรรยาพักผ่อน