ขั้นตอนคลอดค่อนข้างราบรื่น ตอนนี้เวินโหรวเหนื่อยจนหมดแรงแล้ว
เธอมองฮั่วเหยียนชวนแล้วถามเสียงอ่อนแรงว่า “ลูกของเราล่ะ? เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?”
“เหมือนที่คุณคิดไว้เลย เป็นผู้ชาย สุขภาพแข็งแรงดี” ฮั่วเหยียนชวนจับมือเวินโหรวไว้ตลอด ก่อนเข็นเธอไปที่ห้องพักผู้ป่วย
ได้ยินฮั่วเหยียนชวนพูดแบบนั้น เวินโหรวจึงวางใจ หลับตาลงและผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
การคลอดลูกใช้แรงมากจริง ๆ เวินโหรวหลับยาวไปจนถึงตอนเย็น
ฮั่วเหยียนชวนลางานจากหน่วยงานแล้ว คืนนั้นจึงอยู่ดูแลเวินโหรวที่ห้องพักผู้ป่วย
หลังจากเธอตื่น ลูกก็กินนมแล้วหลับไปแล้ว
เธออยู่ห้องพักผู้ป่วยเดียวกับหลี่ไช่เชีย พอตื่นขึ้นมาก็เห็นเหวินเหวินกำลังดูแลน้องสาวของตัวเอง
พอรู้ว่าหลี่ไช่เชียคลอดลูกสาว เวินโหรวก็อดถอนใจแทนเธอไม่ได้
ครอบครัวสามีของหลี่ไช่เชียแค่มาดูแวบเดียว พอรู้ว่าเป็นผู้หญิงก็หันหลังเดินจากไป
เธอเพิ่งคลอด ร่างกายอ่อนแอ แถมไม่มีแม้แต่ข้าวให้กินสักคำ
สุดท้ายถานหลินเห็นเธอน่าสงสาร จึงช่วยไปตักข้าวจากโรงอาหารของโรงพยาบาลมาให้
เธอขาดสารอาหาร น้ำนมก็มีไม่พอ แถมไม่มีเงินซื้อผงนม
ถานหลินเห็นว่าเด็กน่าสงสารจริง ๆ จึงควักเงินตัวเองมาช่วยซื้อผงนมให้
หลี่ไช่เชียซาบซึ้งในบุญคุณของถานหลินกับเวินโหรวมาก เธอมองลูกน้อยในอ้อมแขนแล้วไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ถ้าปล่อยให้เด็กอยู่ที่บ้าน ครอบครัวสามีของเธอคงไม่ช่วยดูแลแน่
เธอยังต้องทำงาน ถ้าอยู่บ้านเลี้ยงลูก สามีก็คงไม่ให้เงิน เธอกับเหวินเหวินและลูกอีกคนคงใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้
แต่ถ้าเธอไปทำงาน จะฝากลูกไว้ให้ใครเลี้ยงก็เป็นปัญหา
เหวินเหวินมองแม่ที่มีสีหน้าเหม่อลอย ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังน้องสาวในอ้อมแขน เธอเข้าใจดีว่าครอบครัวพ่อเลี้ยงไม่ต้อนรับเด็กคนนี้
ถ้าน้องสาวถูกพากลับไป โอกาสสูงมากที่จะถูกส่งให้คนอื่นเลี้ยง
แทนที่จะเป็นแบบนั้น สู้หาครอบครัวดี ๆ ให้น้องดีกว่า น้องจะได้ไม่ต้องลำบากไปกับพวกเธอ
ตอนนี้เธอยังเรียนหนังสืออยู่ ไม่มีทางดูแลน้องสาวได้
วันรุ่งขึ้นฮั่วเหยียนชวนต้องไปทำงาน พอดีถานหลินหยุดงานจึงมาเยี่ยมเวินโหรว