“ไปจิงชื่อสิ จิงชื่อดี พ่อสนับสนุนแก ไม่ว่าแกจะทำอะไร” เวินเจี้ยนเซ่อเช็ดน้ำตาที่หางตา พอเห็นลูกสาวเติบโตได้ดีขนาดนี้ เขาก็มีความสุข
หลี่ซิ่วอิงเคยลำเอียงเห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาว และรู้สึกผิดต่อเวินโหรวอยู่มาก แต่พอได้ยินว่าเธอจะไปจิงชื่อที่ไกลแสนไกล ในใจก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้
อีกอย่าง เวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวนไปจิงชื่อ ก็ต้องพาเด็ก ๆ ไปด้วยแน่นอน
ช่วงนี้เธอช่วยดูแลเด็ก ๆ จนผูกพันกับพวกเขาแล้ว
โดยเฉพาะเจียงเหยียน หลานชายคนโปรดของเธอต้องไปอยู่ไกลขนาดนั้น ต่อไปอยากเจอสักครั้งก็คงยาก จะไม่เสียดายได้อย่างไร
“พี่ใหญ่ พี่รอง หลังจากฉันไปจิงชื่อแล้ว ที่นี่ก็ฝากพวกพี่ด้วยนะ” เวินโหรวมองเวินจี้กวงกับเวินจีเหนียนพลางเอ่ย
“วางใจเถอะ” เวินจีเหนียนเอ่ยขึ้นก่อน
เวินจี้กวงรีบพูดตาม “ใช่แล้ว น้องเล็ก แกไปได้เลย ที่นี่มีฉันกับพี่รอง เราจะช่วยดูแลให้เอง”
แน่นอนว่าพวกเขาสนับสนุนการตัดสินใจของเวินโหรว ขอเพียงเป็นสิ่งที่เธอต้องการ พี่ชายทั้งสองก็จะเป็นที่พึ่งที่มั่นคงที่สุดให้เธอ
ได้ยินพวกเขาพูดเช่นนั้น เวินโหรวก็ซาบซึ้งใจมาก
หลังอาหารเย็น เวินโหรวกล่อมเด็กทั้งสองจนหลับ แล้วเพิ่งออกจากห้องมาเตรียมตัวล้างหน้าแปรงฟัน ก็เห็นเจียงเหยียนยืนอยู่หน้าประตู
“เป็นอะไรไป เสี่ยวเหยียน” เวินโหรวมองเขาอย่างสงสัยพลางถาม
เจียงเหยียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ป้าน้อยโรว พวกเราจะไปจิงชื่อกันจริง ๆ เหรอครับ”
เวินโหรวมองท่าทางของเจียงเหยียนแล้วเดินเข้าไปหา ก่อนถามเสียงเบาว่า “เสี่ยวเหยียนไม่อยากไปจิงชื่อเหรอ”
เจียงเหยียนไม่อยากไปจิงชื่อจริง ๆ เพราะในชาติก่อน ช่วงเวลาที่อยู่จิงชื่อเป็นช่วงที่มืดมนที่สุด เป็นสถานที่ที่เขาไม่อยากเผชิญหน้ามากที่สุดและต้องทนทุกข์ทรมานมากที่สุด
เดิมทีเขาคิดว่าชาตินี้จะได้เติบโตอย่างสงบสุขอยู่ที่นี่ แต่ไม่คิดว่าโชคชะตาจะยังพาเขาไปจิงชื่ออีก
เจียงเหยียนส่ายหน้า “ผมแค่เสียดายที่นี่ครับ”
เวินโหรวยื่นมือไปลูบหัวเขาเบา ๆ “พวกเราไปตั้งหลักที่จิงชื่อได้แล้ว ถ้าหนูอยากกลับมาที่นี่ เมื่อไหร่มีเวลา ป้าจะพาหนูกลับมาดูนะ”