เมื่อรู้ว่าถานหลินกับพี่รองได้ลงเอยกันเสียที เวินโหรวก็ยินดีกับทั้งคู่ด้วย
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นถานหลินซึ่งปกติทำตัวห้าว ๆ กลายเป็นสาวน้อยอ่อนหวานแบบนี้
พอพูดถึงพี่รอง ก็เห็นได้ชัดว่าถานหลินเขินอาย
เมื่อก่อนถานหลินแทบไม่ใส่ใจการแต่งตัว ทุกครั้งที่เจอกันก็ใส่เสื้อผ้าอยู่ไม่กี่ชุด
ตอนนี้พอมีคนคบหา ก็เริ่มตั้งใจแต่งตัวขึ้นมาแล้ว
ในเมื่อเวินโหรวมองออกแล้ว ถานหลินก็ไม่คิดปิดบังอีกต่อไป
เธอจึงลากเวินโหรวไปร้านเสื้อผ้า ก่อนจะไม่ลืมกำชับฮั่วเหยียนชวนให้ดูแลเด็กทั้งสองคนให้ดี
“เสี่ยวโหรว พี่รองของคุณชอบเสื้อผ้าสไตล์ไหน คราวหน้าฉันจะใส่ให้เขาดู” พอมาถึงร้านเสื้อผ้า ถานหลินก็เลือกเสื้อผ้าไปพลาง ถามเวินโหรวไปพลาง
เวินโหรวยิ้มตอบว่า “เขาชอบตัวคุณต่างหาก ขอแค่เป็นเสื้อผ้าที่คุณชอบ เขาก็ต้องชอบทั้งนั้น”
ถึงเวินโหรวจะพูดแบบนั้น แต่ถานหลินก็ยังอยากแต่งตัวให้สวย อยากให้เวินจีเหนียนเห็นเธอในลุคสวย ๆ
“เสี่ยวโหรว คุณเลือกเสื้อผ้าสักสองสามชุดสิ ฉันซื้อให้” ถานหลินมองเวินโหรวแล้วเอ่ยขึ้น
เวินโหรวรู้ว่าถานหลินหวังดี เมื่อเห็นอีกฝ่ายกระตือรือร้นขนาดนี้ เธอจึงเลือกเสื้อผ้ามาหนึ่งชุด
“งั้นฉันขอบคุณพี่สะใภ้รองนะ หวังว่าจะได้ดื่มสุรารื่นรมย์งานแต่งงานของพวกคุณเร็ว ๆ นี้” เวินโหรวถือเสื้อผ้าไว้ พลางยิ้มแซว
คำเรียก “พี่สะใภ้รอง” ทำให้หน้าถานหลินแดงก่ำ
เธอพูดอย่างเขินอายว่า “คุณ...อย่าพูดไปเรื่อยสิ พวกเรายังไม่ถึงขั้นนั้นเร็ว ๆ นี้หรอก”
เวินโหรวเข้าใจนิสัยของพี่รองดี ขอแค่เขาตัดสินใจเลือกใครหรือเชื่ออะไรแล้ว ก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจ เพียงแต่เขามักถูกหลอกได้ง่าย เหมือนเรื่องก่อนหน้านี้
“สบายใจได้เลย ตอนนี้พี่รองคงร้อนใจอยากแต่งคุณเข้าบ้านแล้ว”
พอถานหลินได้ยินคำพูดของเธอ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย ยิ่งเขินอายกว่าเดิม
“พ่อแม่ของคุณเข้ากับคนง่ายไหม” หลังจากถานหลินจ่ายเงินเสร็จ เธอก็ลากเวินโหรวออกจากร้านเสื้อผ้าแล้วถาม