วันเกิดของเวินโหรว เดิมทีฮั่วเหยียนชวนตั้งใจจะจัดงานฉลองให้เธออย่างยิ่งใหญ่ แต่เธอปฏิเสธไปเสียก่อน
“ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอก แค่ครอบครัวเรานั่งกินข้าวด้วยกันอย่างครึกครื้นก็พอแล้ว”
เวินโหรวไม่ได้ไขว่คว้าความโรแมนติกอะไร ทั้งไม่อยากฟุ่มเฟือย สำหรับเธอ ทุกวันที่ได้ใช้ชีวิตแบบนี้ก็มีความสุขมากแล้ว
การได้อยู่กับครอบครัวอย่างเรียบง่ายเช่นนี้ คือความปรารถนาสูงสุดในใจของเธอตอนนี้
แม้เวินโหรวจะพูดเช่นนั้น แต่ฮั่วเหยียนชวนก็ยังรู้สึกผิดอยู่ในใจ
ที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ถึงวันเกิดของเวินโหรว เขาก็ไม่ออกไปทำภารกิจ ไม่ก็มีธุระอื่นมาขัดขวาง ไม่เคยได้ฉลองวันเกิดให้เธออย่างเป็นทางการสักครั้ง
ครั้งนี้ยังเป็นวันเกิดครั้งแรกหลังจากที่พวกเขามาถึงจิงชื่อ เขาไม่อยากให้เวินโหรวต้องน้อยใจแม้แต่นิดเดียว
เวินโหรวเข้าใจความคิดในใจของฮั่วเหยียนชวนดี จึงเอ่ยว่า “ฉันไม่น้อยใจ ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก”
ฮั่วเหยียนชวนได้ยินแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงเดินเข้าไปจับมือของเวินโหรวเบา ๆ
วันนี้เขาไม่ให้เวินโหรวลงครัว เขาทำอาหารจานเด็ดของตัวเองสองสามอย่าง ส่วนที่เหลือก็ให้คนไปซื้อกลับมาจากภัตตาคารของรัฐ
แม้เขาจะทำอาหารเป็น แต่ก็ทำได้ไม่อร่อยเท่าเวินโหรว
อาหารจากภัตตาคารของรัฐล้วนถูกปากเวินโหรว ส่วนอาหารที่ซื้อกลับมาก็เป็นของโปรดของเธอทั้งหมด
พอเจียงเหยียนรู้ว่าเวินโหรวจะฉลองวันเกิด เขาก็เตรียมของขวัญให้เธอตั้งแต่หลายวันก่อน เป็นผ้าพันคอไหมผืนหนึ่ง
เงินค่าขนมที่เวินโหรวให้เขา เขาเก็บสะสมไว้ทั้งหมด ตัวเองยังเสียดายไม่ยอมใช้ แต่เวลาซื้อของให้สองน้องสาวกลับใจกว้างมาก
ของขวัญที่เขาซื้อให้เวินโหรวครั้งนี้ก็ใช้เงินไปเกือบหมด
แต่เขาไม่เสียดายเลย เขายินดีใช้เงินเพื่อเวินโหรวและน้องสาวทั้งสองคน
เวินชูเจินก็เตรียมของขวัญให้เวินโหรวเช่นกัน แม้จะไม่ได้มีราคาแพง แต่ก็เป็นน้ำใจของเธอ กระทั่งคุณปู่ยังให้คนส่งของขวัญวันเกิดมาให้
นี่เป็นครั้งแรกที่เวินโหรวได้สัมผัสความสุขจากการที่มีคนมากมายคอยนึกถึงเธอ นอกจากนี้ ทางบ้านเกิด พ่อแม่ พี่ชายคนโตและพี่สะใภ้ก็ส่งของมาให้เธอไม่น้อย
แม้แต่เผิ่งเสี่ยวว่านก็เขียนจดหมายมาอวยพรวันเกิดให้เธอ