นับตั้งแต่เรื่องของฟางถิงจบลง ก็ไม่มีใครกล้าสงสัยในความสามารถของเวินโหรวอีก
ตอนนี้ฟางอวี้หรูเองยังเอาตัวไม่รอด แล้วจะมีเวลาไปสนใจเรื่องของฟางถิงได้อย่างไร
เมื่อไม่มีพี่สาวคอยช่วยเหลือ ฟางถิงก็ไม่อวดดีเหมือนแต่ก่อนแล้ว
ไม่มีใครมาก่อเรื่อง เวินโหรวก็ใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ
ตอนนี้เธอไม่รีบร้อนเรื่องบริษัทขนส่งแล้ว แต่ละวันแค่ดูแลลูก ทำอาหาร ชีวิตสุขสบายกว่าตอนอยู่ราบกึ่งทะเลทรายมาก
ตั้งแต่ถานหลินย้ายเข้ามาอยู่ในเขตบ้านพัก หากไม่มีธุระอะไร เธอก็จะแวะมาหาเวินโหรวทุกวัน
ตอนนี้เรื่องของนายพันเอาทั้นยังสอบสวนไม่เสร็จ ถานหลินเองก็รอผลอยู่
เวินโหรวรู้ว่าเธอจัดการเรื่องในครอบครัวได้ จึงไม่ได้เข้าไปยุ่ง
แต่ตั้งแต่ครั้งก่อนที่พี่รองกลับไปจนถึงตอนนี้ก็เกือบหนึ่งเดือนแล้ว ถานหลินเองก็อยู่ในเขตบ้านพักทหารมาหนึ่งเดือนเต็ม ทั้งสองคนยังไม่ได้ติดต่อกันเลย เวินโหรวจึงอดร้อนใจแทนไม่ได้
“พี่ถานหลิน หลังจัดการเรื่องที่บ้านเสร็จแล้ว คุณมีแผนจะทำอะไรต่อ จะกลับไปไหม” วันนี้เวินโหรวหาโอกาสออกมาเดินเล่นกับถานหลิน จึงอดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้
“อืม กลับไปยื่นใบลาออก” ถานหลินตอบพลางลองกระโปรงไปด้วย
“ลาออกเหรอ” เวินโหรวได้ยินแล้วตกใจมาก
ที่ทำงานเดิมของเธอก็ดีอยู่แล้ว ทำไมจู่ ๆ ถึงคิดจะลาออกล่ะ
“ใช่ ฉันเตรียมกลับไปทำงานที่จิงชื่อแล้ว หาหน่วยงานไว้เรียบร้อย เป็นงานคล้ายกับที่เดิม รอจัดการเรื่องที่บ้านเสร็จก็จะไปเริ่มงาน”
เมื่อก่อนเธอไม่อยากกลับจิงชื่อ เพราะที่นี่มีความทรงจำไม่ดีระหว่างเธอกับแม่ แต่ตอนนี้เธอกล้าเผชิญหน้ากับเรื่องในครอบครัวด้วยตัวเองแล้ว จึงไม่มีอะไรต้องกังวลอีก
อีกอย่าง คราวนี้ที่กลับมาก็ได้ไปเยี่ยมคุณตากับพวกคุณน้าด้วย
คุณตาอายุมากแล้ว เธออยากอยู่ที่จิงชื่อเพื่อคอยอยู่เป็นเพื่อนท่านให้ดี ถือว่าได้ทำหน้าที่แทนแม่
“ดีจังเลย ต่อไปพวกเราจะได้ออกมาเดินเล่นด้วยกันบ่อย ๆ” เวินโหรวได้ยินว่าถานหลินจะกลับจิงชื่อ ก็ยินดีแทนเธอมาก
ถานหลินพยักหน้า “ใช่ เพราะพี่ชายของคุณ ฉันถึงตัดสินใจกลับจิงชื่อ”
เวินโหรวสงสัย “พี่ชายฉันเหรอ”