ได้ยินซุนเหมยพูดแบบนั้น อู๋ลี่ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ซุนเหมย สมองนายมีปัญหาหรือไง ต่อให้ชาตินี้ฉันมีลูกไม่ได้ ฉันก็ไม่มีวันให้ลูกชายของนายมาเลี้ยงดูฉันตอนแก่ และยิ่งไม่มีทางแต่งงานกับนายใหม่แน่”
เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าซุนเหมยคิดอะไรอยู่ หรือคิดว่าทุกคนโง่เหมือนจูเชาหมดหรือไง
พอได้ยินอู๋ลี่พูดแบบนั้น สีหน้าของซุนเหมยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
จากนั้นเธอก็ถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “อู๋ลี่ นายกับหวังกุ้ยเซียงคบกันจริง ๆ เหรอ?”
หวังกุ้ยเซียงคนนั้นทั้งดำทั้งขี้เหร่ ขนาดจูเชายังไม่เห็นค่า แล้วจะมาเทียบกับเธอได้ยังไง?
อู๋ลี่ไปชอบคนแบบนั้นได้ยังไงกัน?
พอคิดว่าอู๋ลี่ยอมรับทั้งหวังกุ้ยเซียงกับลูกสาวของเธอ ใจของซุนเหมยก็เต็มไปด้วยความอิจฉาจนแทบคลั่ง
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ฉันกับหวังกุ้ยเซียงต่างก็โสด ผู้ชายกับผู้หญิงแต่งงานกันเป็นเรื่องปกติ นายรีบพาลูกชายไสหัวไปได้แล้ว อย่ามาโผล่หน้าให้ฉันเห็นอีก ฉันเห็นแล้วขยะแขยง”
พูดจบ อู๋ลี่ก็ไม่สนใจซุนเหมยอีก เดินจากไปทันที
ซุนเหมยยืนนิ่งอยู่กับที่ คำพูดของอู๋ลี่ยังคงก้องอยู่ในหัว พอคิดว่าตัวเองแพ้ให้หวังกุ้ยเซียง เธอก็ยิ่งไม่ยอมรับ
“อู๋ลี่ นายจะต้องเสียใจ!” ซุนเหมยตะโกนเสียงดังไปทางที่อู๋ลี่เดินจากไป
อู๋ลี่ได้ยินแล้วก็รู้สึกขำ เสียใจงั้นเหรอ? เรื่องที่เขาเสียใจที่สุดในชีวิตก็คือการยอมทำตามที่บ้าน แล้วแต่งงานกับตัวซวยอย่างเธอ
เดิมทีซุนเหมยคิดว่าอู๋ลี่จะยอมแต่งงานกันใหม่กับเธอ แต่ไม่นึกเลยว่าจะได้ผลแบบนี้
เมื่อก่อนเธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะแพ้ให้หวังกุ้ยเซียง
ถ้าอู๋ลี่ช่วยเธอไม่ได้ ต่อจากนี้เธอจะทำยังไง?
ไม่มีเงิน แล้วจะรักษาโรคของเธอให้หายได้ยังไง?
“แม่ เรากลับไปหาพ่อกันเถอะ” เฉินเซียงตงมองซุนเหมยแล้วเอ่ยขึ้น
เขาเองก็ไม่อยากเห็นซุนเหมยพาตัวเองเร่ร่อนไปทั่วอีกแล้ว ตอนนี้พวกเขาไม่มีแม้แต่บ้านสักหลัง
“พ่อแกไม่สนใจพวกเราหรอก เลิกคิดไปได้เลย” ซุนเหมยรู้นิสัยอดีตสามีดี ถ้ากลับไป เขาไม่เพียงไม่สนใจพวกเธอ แต่ยังจะแย่งลูกชายกับเธออีก
ตอนนี้เธอเพิ่งพาลูกชายออกมาได้ จะให้กลับไปอีกไม่มีทาง
“ลูก วางใจเถอะ แม่ไม่ปล่อยให้ลูกลำบากหรอก” พูดจบ ซุนเหมยก็พาลูกชายออกจากที่นี่