ฮั่วเหยียนชวนไม่เคยคิดเลยว่าฮั่วถิงถิงจะชอบเขาจริง ๆ
เขาหันไปมองเวินโหรวโดยไม่รู้ตัว ไม่คิดเลยว่าเธอจะเดาถูก
ไม่ใช่แค่ฮั่วเหยียนชวนเท่านั้น คนอื่น ๆ ในตระกูลฮั่วที่ได้ยินต่างก็ยืนนิ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ถิงถิง เธอ...” ซ่งอวี้หลานไม่คิดเลยว่าลูกสาวที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กจะมีความคิดแบบนี้
เมื่อได้ยินฮั่วถิงถิงยอมรับว่าเป็นคนวางยาท่านปู่ ฮั่วเจี้ยนจวิ้นก็โกรธจนหน้าดำ เดินเข้ามาตบหน้าเธออย่างแรงหนึ่งฉาด
“สัตว์นรก! ท่านปู่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็ก ปฏิบัติกับเธอเหมือนหลานแท้ ๆ เสียยิ่งกว่าปู่แท้ ๆ ของเธออีก เธอกล้าวางยาท่านได้ยังไง?”
เดิมทีฮั่วเจี้ยนจวิ้นคิดว่าเวินโหรวเป็นคนทำร้ายท่านปู่ ไม่คิดเลยว่าคนที่วางยาท่านปู่จริง ๆ จะเป็นฮั่วถิงถิง
ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเธอเป็นลูกไม้ที่เลี้ยงไม่เชื่อง ตั้งแต่แรกก็ไม่ควรปล่อยให้เธอก้าวเข้าประตูตระกูลฮั่ว
ฮั่วถิงถิงถูกตบหน้า เธอมองซ่งอวี้หลานกับฮั่วเจี้ยนจวิ้นที่มองเธอด้วยความผิดหวัง แล้วกุมแก้มพลางหัวเราะลั่นจนเสียสติไปแล้ว
“ตบสิ พวกคุณตีฉันให้ตายไปเลย!”
พูดจบ เธอก็มองเวินโหรวแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที
“เป็นเพราะเธอ! เป็นเพราะนังผู้หญิงอย่างเธอ เธอแย่งท่านปู่ไป แล้วยังแย่งพี่เหยียนชวนไปอีก เมื่อก่อนพวกเขาดีกับฉันขนาดนั้นแท้ ๆ แต่ตั้งแต่เธอเข้ามา ท่าทีที่พวกเขามีต่อฉันก็เปลี่ยนไปหมด ทำไมเธอไม่ไปตายซะ! เธอกับลูกนอกคอกสองคนนั่นสมควรตายไปด้วยกัน!”
เวินโหรวมองฮั่วถิงถิงในสภาพนั้น แล้วกอดเด็กทั้งสองคนในอ้อมแขนไว้แน่น
ฮั่วถิงถิงยังไปไม่ถึงเตียง ก็ถูกฮั่วเหยียนชวนเตะกระเด็นออกไปอย่างไม่ปรานี
ตอนนั้นเอง ตำรวจสองนายที่อยู่ข้างหลังท่านปู่ก็รีบเข้ามาควบคุมตัวฮั่วถิงถิงไว้
“ถิงถิง ทำไมเธอต้องทำแบบนี้ด้วย?” จนถึงตอนนี้ซ่งอวี้หลานก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้ที่ฮั่วถิงถิงกลายเป็นแบบนี้
ลูกสาวที่เมื่อก่อนรู้ความและว่านอนสอนง่าย ตอนนี้กลับกลายเป็นคนบ้าคลั่งไปได้ยังไง?
“พาตัวเธอไป!” ฮั่วเหยียนชวนตะโกนเสียงดัง สีหน้าเย็นชา
หลักฐานที่ฮั่วถิงถิงจงใจทำร้ายคนอื่นชัดเจน ตำรวจสองนายจึงเดินเข้าไปพาตัวเธอออกไปทันที
แม้จะถูกพาตัวออกไปแล้ว เธอก็ยังไม่ยอมแพ้และตะโกนเสียงดังไม่หยุด