เวินโหรวรู้ว่าต่อให้พูดอย่างไรก็เปลี่ยนความคิดของพวกเธอไม่ได้ จึงไม่เถียงกับพวกเธอต่อ
ตอนนั้นเอง หญิงสาวคนเมื่อครู่ก็เด็ดน้ำคร่ำกะทันหัน สามีกับแม่ผัวของเธอรีบตามหมอมา แล้วช่วยกันพยุงเธอเข้าไปในห้องคลอด
หญิงวัยกลางคนที่อายุมากกว่าหันมองเวินโหรว แล้วก็มองลูกทั้งสองคนของเธอ ก่อนจะอดถอนใจไม่ได้
เมื่อเห็นว่าเวินโหรวก็เหมือนกับเธอ สามีไม่ได้อยู่ข้างกาย ในฐานะคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เธอจึงอดรู้สึกเห็นใจเวินโหรวไม่ได้
พอเห็นเวินโหรวเงียบไป เธอก็รู้ว่าเวินโหรวคงยังใส่ใจเรื่องนี้อยู่
เธอจึงเอ่ยปลอบว่า “น้องสาว พี่ไม่ได้ตั้งใจพูดจาเจาะจงถึงน้องนะ พี่ก็เหมือนน้อง คลอดลูกสาวมาหลายคนแล้ว ผู้ชายของพี่ก็แค่อยากได้ลูกชาย เฮ้อ...น้องยังสาว ยังมีลูกได้อีก อย่าเพิ่งหมดหวังเลย”
เวินโหรวเห็นใจชะตากรรมของเธอ แต่เมื่อได้ยินว่าเธอปลอบด้วยความหวังดี จึงตอบว่า “ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะพี่ แต่ฉันกับสามีชอบลูกสาวมากกว่า ตอนนี้มีลูกสองคนก็พอแล้ว เรื่องอนาคตค่อยว่ากันทีหลังค่ะ”
เมื่อได้ยินเวินโหรวพูดเช่นนั้น หญิงวัยกลางคนก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เธอคิดว่าเวินโหรวคงแค่พูดปลอบใจตัวเองเท่านั้น
สุดท้ายเธอก็ถอนใจอีกครั้ง ก่อนจะพึมพำเสียงเบาว่า “จะมีผู้ชายคนไหนชอบลูกสาวกันล่ะ”
บ้านไหนไม่มีลูกชายก็แทบจะเงยหน้าในหมู่บ้านไม่ขึ้น เธออยากได้ลูกชายสักคนเหลือเกิน แต่น่าเสียดายที่คราวนี้คลอดออกมาก็ยังเป็นลูกสาว
หญิงสาวคนเมื่อครู่กำลังคลอดลูกคนที่สอง การคลอดเป็นไปอย่างราบรื่น พอได้ยินว่าเธอคลอดลูกชายอีกคน สีหน้าของหญิงวัยกลางคนก็เต็มไปด้วยความอิจฉา
ไม่นานนัก หญิงสาวก็คลอดลูกเสร็จและถูกพาเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย
แม่ผัวอุ้มหลานชายด้วยความดีใจ เจอใครก็ชมว่าสะใภ้ของตัวเองเก่ง สามารถให้กำเนิดหลานชายเพิ่มให้ตระกูลได้อีกคน
หญิงชรายังไม่ลืมคำพูดที่เวินโหรวพูดไว้เมื่อครู่ จึงอุ้มเด็กแล้วเอาแต่อวดเวินโหรวไม่หยุด
“แหม ให้คุณย่าดูหลานชายคนโปรดให้ชัด ๆ หน่อย ของกากมีดีตรงไหนกัน ต้องหลานชายคนโปรดของฉันนี่แหละถึงจะทำให้ตระกูลเรามีหน้า”
เวินโหรวเหลือบมองเธอ ตอนนั้นเองน้องสาวก็ตื่นขึ้นมา หิวจนร้องหานม