เวินโหรวมองโจวต้าหย่งตรงหน้า หมัดกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
ดูท่าเธอจะมาได้จังหวะพอดี บังเอิญเจอโจวต้าหย่งกำลังแต่งงาน เหมาะจะให้ของขวัญชิ้นใหญ่แก่เขาสักหน่อย
"โจวต้าหย่ง!" เวินโหรวเดินตรงเข้าไปหาโจวต้าหย่ง ตะโกนเสียงดังต่อหน้าทุกคน
โจวต้าหย่งได้ยินเสียง ก็หันไปมองทางประตูโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้างทันทีที่เห็นใบหน้าคุ้นเคยของเวินโหรว
เวินโหรว?
เธอมาที่นี่ได้ยังไง?
"ต้าหย่ง นายแต่งงานวันนี้ทำไมไม่บอกฉัน ดูสิฉันมาแบบรีบ ๆ เลยไม่ได้เอาของขวัญอะไรมา" เวินโหรวเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของโจวต้าหย่งก็หัวเราะเยาะแล้วเดินเข้าไป
ยังไม่ทันที่โจวต้าหย่งจะอ้าปาก เสิ่นชิงซวงข้าง ๆ ก็พูดอย่างรังเกียจว่า "เธอเป็นคนบ้านนอกของต้าหย่งสินะ ก็บอกแล้วไงว่าไม่ให้พวกเธอมา"
พูดจบก็มองไปที่โจวต้าหย่ง นั่นเป็นสิ่งที่เขารับปากเองว่างานแต่งครั้งนี้จะไม่ให้คนบ้านนอกมาร่วม
โจวต้าหย่งไม่กล้าสบตาเสิ่นชิงซวงเลย เขามองเวินโหรวรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อ จึงยื่นมือไปดึงเธอออกมาโดยตรง
"หนังสือถอนหมั้นก็ให้เธอไปแล้ว เธอจะมาที่นี่ทำไม?" โจวต้าหย่งหน้าบึ้ง พูดกับเวินโหรวด้วยน้ำเสียงรำคาญสุด ๆ
"หนังสือถอนหมั้นฉันฉีกทิ้งแล้ว ทำไมเหรอ? ก็มาเคลียร์บัญชีไง"
เวินโหรวหน้าชาสะบัดแขนโจวต้าหย่งออกแรง ๆ ท่ามกลางสายตาทุกคน เธอยกมือขึ้นแล้วตบหน้าดังฉาดใหญ่ใส่โจวต้าหย่งอย่างแรง
เสียง "เพี้ยะ" ดังชัดเจน ทำให้ทุกคนในงานหันมามองตรงนี้ ฉากที่กำลังคึกคักพลันเงียบกริบลงทันที
"มะ... เธอตบคนอื่นทำไม?" เสิ่นชิงซวงเห็นโจวต้าหย่งโดนตบก็เบิกตากว้างแล้วตะคอก
"ทำไมเหรอ? โจวต้าหย่งไม่ได้บอกเธอหรือไง ว่าเขาหมั้นกับฉันที่บ้านนอกตั้งแต่สามเดือนก่อน ดีเลย ไหน ๆ ก็มีคนเยอะ ฉันขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการด้วย ฉันชื่อเวินโหรว เป็นคู่หมั้นของโจวต้าหย่ง"
พอเวินโหรวพูดจบ ทุกคนในที่นั้นก็เงียบกริบ
"นี่… สหายหญิงคนนี้เป็นคู่หมั้นผู้กองโจวจริง ๆ เหรอ?"
"นึกไม่ถึงเลยว่าผู้กองโจวจะเป็นคนแบบนี้ เขามีคู่หมั้นแล้วทำไมยังจะแต่งกับสหายเสิ่นอีก?"
"ถ้าวันนี้สหายหญิงคนนี้ไม่มาตามหา คงไม่มีใครรู้ว่าผู้กองโจวทำเรื่องแบบนี้?"
คนมุงดูรอบ ๆ กลายเป็นชาวบ้านจับกลุ่มเม้าท์ รู้สึกรังเกียจพฤติกรรมของโจวต้าหย่งกันถ้วนหน้า
"โจวต้าหย่ง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ แกอธิบายให้ฉันฟังดี ๆ" เสิ่นชิงซวงตอนนี้โกรธจนหน้าซีด ยื่นมือไปกระชากแขนโจวต้าหย่งแล้วถาม
ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยขายหน้าแบบนี้เลย เธอเป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่น เมื่อไหร่จะต้องมาตกต่ำถึงขั้นแย่งผู้ชายกับสาวบ้านนอก?
โจวต้าหย่งตอนนี้สีหน้าบึ้งตึงน่ากลัว เขาเองก็ไม่คิดว่าเวินโหรวจะกล้ามาอาละวาดถึงในเขตทหารแล้วยังตบหน้าเขาด้วย?
"ชิงซวง เรื่องนี้ไม่ใช่แบบที่เธอคิดนะ ฉันให้หนังสือถอนหมั้นกับเธอแล้ว แต่เธอฉีกทิ้งเอง แล้วยังตามตอแยมาที่นี่" โจวต้าหย่งเห็นเสิ่นชิงซวงโกรธมากก็รีบอธิบายกับเธอ
ในเมื่อเวินโหรวไม่ไว้หน้าเขาถึงขนาดนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจอะไรอีกแล้ว
เสิ่นชิงซวงเห็นโจวต้าหย่งไม่เหมือนโกหก ก็เลยเชื่อเขาไปก่อน
ยังไงชีวิตนี้ของเธอก็เป็นโจวต้าหย่งที่ช่วยไว้ และก็เพราะแบบนั้นเธอถึงตัดสินใจแต่งกับเขา
"เวินโหรว ที่เธอตบฉันนี่ ฉันจะถือว่าเธอรับความจริงไม่ได้ ก็จะไม่ถือสา ตอนแรกฉันก็คิดจะแต่งกับเธอจริง ๆ แต่ดูสิ่งที่เธอทำสิ? ยังไม่ทันแต่งงาน เธอก็ใส่เขาให้ฉัน แอบไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นน่ะ เธอเคยคิดถึงความรู้สึกฉันบ้างไหม?"
โจวต้าหย่งปลอบเสิ่นชิงซวงเสร็จก็หันมาเดินเข้าไปหาเวินโหรว ในแววตาเขาไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย มีแต่ความเย็นชา
"ฉันก็เคยบอกแล้ว ว่าจะไม่รังเกียจเรื่องของเธอก่อนแต่งงาน แต่เธอกลับไม่สำนึก แถมยังไปยั่วยวนผู้ชายคนอื่นทั่วหมู่บ้าน ฉัน… ฉันตั้งใจจะไว้หน้าเธอถึงเขียนจดหมายถอนหมั้นให้ แต่เธอ…" พูดถึงตรงนี้ โจวต้าหย่งก็ทำเป็นหยุดชะงัก มองเวินโหรวด้วยแววตาผิดหวัง ราวกับว่าเขาเป็นฝ่ายถูกกระทำแสนสาหัส
พอคำพูดนี้จบลง สีหน้าคนในงานยิ่งเปลี่ยนกันใหญ่กว่าเมื่อกี้
"โอ้โห ฉันว่าแล้วผู้กองโจวต้องมีเหตุผลที่ลำบากใจแน่"
"ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่ก่อนแต่งก็ไม่อยู่สุขแล้ว มิน่าผู้กองโจวถึงอยากถอนหมั้น?"
"ผู้กองโจวเป็นคนดีแท้ ๆ แต่น่าสงสารที่เจอผู้หญิงแบบนี้"
เมื่อกี้ยังตำหนิโจวต้าหย่งกันอยู่เลย แต่ตอนนี้พอพูดไม่กี่คำ ทุกคนก็พากันเปลี่ยนเป้ามาเล่นงานเวินโหรวแทน
โจวต้าหย่งมองเวินโหรวแล้วอดถอนหายใจไม่ได้
เขาคิดว่าตัวเองดีกับเวินโหรวมากพอแล้ว เป็นเธอเองที่ทำให้ความรู้สึกของพวกเขาจืดจางลงจนหมดสิ้น
ถึงไม่รู้ว่าทำไมเวินโหรวถึงหาเขาจนมาเจอที่กองทหารได้ แต่ทั้งหมดนี้เธอเป็นคนก่อเอง เพราะคนที่ทำเรื่องไร้ยางอายคือตัวเธอเอง
แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ก็เพียงพอให้เธอไม่มีวันเชิดหน้าขึ้นมาได้อีกชั่วชีวิต
ได้ยินคำพูดพวกนี้ เวินโหรวหน้าสงบนิ่ง ไม่ได้แม้แต่จะขมวดคิ้ว
ผ่านมาแล้วหนึ่งชีวิต ข่าวลือพวกนี้เธอได้ยินมาจนเบื่อ แต่พอได้ฟังข้อหาที่โจวต้าหย่งยัดเยียดให้เธอ เธอก็ยังโกรธจนตัวสั่น
"นายบอกว่าฉันไปยั่วยวนผู้ชายทั่วไป นายเอาอะไรมาพูด? นายกล้าพูดได้ไงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นนายไม่รู้เรื่องเลย?"
เห็นเวินโหรวไม่รู้จักสำนึกผิด แถมยังมารื้อฟื้นตอแย โจวต้าหย่งก็ยิ่งทำหน้าบูดบึ้งกว่าเดิม
"เรื่องที่เธอทำ อย่ามาโยนความผิดให้ฉัน ฉันโจวต้าหย่งไม่มีคู่หมั้นหน้าไม่อายแบบเธอ" โจวต้าหย่งพูดอย่างเที่ยงธรรม มองหน้าเวินโหรวด้วยแววตารังเกียจเต็มเปี่ยม
นึกถึงความทุกข์ที่ตัวเองเคยเจอในชาติก่อน เวินโหรวมองโจวต้าหย่งแล้วหัวเราะเยาะ "จะพูดยังไงก็ช่าง การหมั้นครั้งนี้ฉันไม่มีวันยกเลิก ต่อให้ตายโจวต้าหย่งก็ต้องผูกติดกับฉันตลอดชีวิต"
เธอไม่รู้ว่าโจวต้าหย่งไม่รู้เรื่องจริง ๆ หรือว่าแกล้งทำ?
ยังไงชื่อเสียงเธอก็พังหมดแล้ว คนอื่นจะว่าไงเธอไม่สน เธอรู้ว่าโจวต้าหย่งพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะกำจัดเธอ แล้วไปใช้ชีวิตสุขสบายกับผู้หญิงคนนี้
เมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็ไม่มีทางสมใจเขา
ถึงเขาจะไม่รู้เรื่อง แต่ที่คนตระกูลโจววางแผนหลอกเธอ มันก็ต้องเกี่ยวกับเขาอยู่ดี
"เวินโหรว อย่าเกินไป นี่เขตทหารนะ ไม่ใช่ที่ให้เธอมาเกรี้ยวกราด" พอได้ยินเวินโหรวพูดอย่างนี้ โจวต้าหย่งก็โกรธจนปรี่เข้ามาคว้าแขนเธอ จะลากเธอออกไปข้างนอก
เขาไม่เคยคิดเลยว่าเวินโหรวจะหน้าไม่อายขนาดนี้?
ถ้าเธอไม่ยอมถอนหมั้นแล้วอาละวาดไม่เลิก งานแต่งของเขากับชิงซวงจะเป็นยังไง?
เวินโหรวโดนจับแขน รู้สึกขยะแขยงสุด ๆ
จึงพลิกข้อมือจับแขนเขากลับ ออกแรงยกขึ้น จับทุ่มข้ามไหล่แบบเนียนกริ๊บ
เสียง "ตึง" ดังขึ้น ร่างทั้งร่างของโจวต้าหย่งกระแทกพื้นอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว
เจ็บไม่เท่าไหร่ แต่น่าอายชะมัด
ท่าทุ่มของเวินโหรวทำให้โจวต้าหย่งล้มลงไปนอนแทบเท้าของหัวหน้ากรมฮั่วที่เพิ่งมาถึงหลังจากได้ยินข่าว