“ทำไม?” เสี่ยวหลินได้ยินถานหลินพูดเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนถามอย่างไม่เข้าใจ
ทั้งที่พวกเขามาเจรจาความร่วมมือกันแท้ ๆ แต่เธอกลับปฏิเสธโดยไม่แม้แต่จะดูตัวอย่างของพวกเขาสักครั้ง ไม่ว่าใครเจอแบบนี้ก็ยอมรับไม่ได้ทั้งนั้น
เวินโหรวมองถานหลิน สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ ทว่าในใจกลับอดคาดเดาไม่ได้ว่า ถานหลินรู้ตัวตนของเธอแล้วหรือเปล่า ถึงได้ปฏิเสธที่จะร่วมมือกับพวกเขาเพราะฮั่วเหยียนชวน?
ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นเพื่อนสมัยเด็ก ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เธอยังมีใจให้เขาก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
แต่สิ่งที่เวินโหรวคาดไม่ถึงก็คือ รองผู้จัดการของหน่วยการค้าต่างประเทศของรัฐจะตั้งใจเล่นงานเธอเป็นการส่วนตัว ถึงขั้นทำงานส่ง ๆ แบบนี้ ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
“คุณภาพไม่ได้มาตรฐาน” ถานหลินให้เหตุผลสั้น ๆ ก่อนจะไม่สนใจพวกเขาอีก แล้วหันไปตรวจของคนอื่นต่อ
คนที่อยู่ข้าง ๆ มองเวินโหรวกับเสี่ยวหลินด้วยสีหน้าเห็นใจ แต่เรื่องนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ความเข้มงวดของหน่วยการค้าต่างประเทศของรัฐขึ้นชื่ออยู่แล้ว
ถ้าคุณภาพไม่ได้มาตรฐาน ก็ย่อมร่วมมือกันไม่ได้ พวกเขาคงต้องหาทางอื่นกันต่อไป
แต่เห็ดที่อุตส่าห์ปลูกกันมาอย่างยากลำบาก ถ้าขายไม่ออกก็เป็นความเสียหายไม่น้อยจริง ๆ
เดิมทีพวกเขาก็ไม่ค่อยเชื่อมั่นในตัวเวินโหรวที่เป็นผู้หญิงอยู่แล้ว ตอนนี้เวินโหรวถูกคัดออกเป็นคนแรก ก็ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
ได้ยินถานหลินพูด เวินโหรวก็หัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเจือแววเยาะเย้ย “ผู้จัดการถานคะ คุณยังไม่ได้ดูตัวอย่างของเราเลยสักครั้ง แล้วเอาอะไรมาบอกว่าคุณภาพไม่ได้มาตรฐาน?”
เธอพูดจบ ก็ได้ยินคนข้าง ๆ เอ่ยขึ้น
“น้องสาวครับ ดูจากอายุพวกคุณก็ยังเด็ก จะมีประสบการณ์ปลูกเห็ดอะไร ผู้จัดการถานพูดแบบนั้นก็ถือว่าไว้หน้าพวกคุณแล้ว รีบกลับไปเถอะ อย่าทำให้ทุกคนเสียเวลาเลย”
“ใช่แล้ว ผู้จัดการถานพูดแบบนั้นย่อมมีเหตุผลของเธอ อีกอย่าง ดูจากท่าทางของคุณก็ไม่เหมือนคนทำไร่ทำนาเลย”
“ที่นี่คือหน่วยการค้าต่างประเทศของรัฐ ต่อให้พวกคุณอยากมาเล่นก็ต้องดูสถานที่ด้วย ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกคุณควรมา รีบกลับไปเถอะ อย่ารอให้เสียหน้าแล้วจะยิ่งน่าอับอายกว่าเดิม”