ได้ยินพี่สะใภ้หวังพูดแบบนั้น เฟิงอวี่เหมยก็ยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ “ฉัน... ฉันจ่ายเงินก็ได้”
พวกเธอต้องการรถแค่คันเดียวเท่านั้น ในสายตาเธอ รถหนึ่งคันวิ่งหนึ่งเที่ยว อย่างมากก็แค่หนึ่งถึงสองร้อยหยวน
หักค่าใช้จ่ายเหล่านี้แล้ว เธอยังเหลือกำไรอีกกว่าพันหยวน ยังไงก็ได้มากกว่าราคาที่เวินโหรวเสนอไว้ตั้งเยอะ
เธอไม่เคยรู้เลยว่า โรงงานกระป๋องที่ยอมร่วมมือกับเวินโหรวนั้น เป็นเพราะเวินโหรวมีบริษัทขนส่งอยู่เบื้องหลัง
ครั้งนี้เธอคิดว่าตัวเองฉลาดนัก มองว่าราคาที่เวินโหรวเสนอมาเป็นการเอาเปรียบพวกเธอ
ถ้าไม่มีบริษัทขนส่ง ต่อให้เห็ดที่พวกเธอปลูกมีคุณภาพดีแค่ไหน สุดท้ายก็ได้แต่เน่าอยู่ในแปลง
บริษัทขนส่งอื่น ๆ พอได้ยินว่าต้องไปถึงราบกึ่งทะเลทราย ก็ไม่มีใครยอมมาเลย
สภาพแวดล้อมในราบกึ่งทะเลทรายเลวร้ายมาก การวิ่งรถหนึ่งเที่ยวต้องใช้รถที่ทนทานสูง หากเจอพายุทอร์นาโดขึ้นมา อย่าว่าแต่เงินเลย เกรงว่าถึงตอนนั้นอาจต้องเอาชีวิตไปทิ้งด้วย
อีกอย่าง ถ้าไม่มีทีมช่างซ่อมที่ดี พวกเขาก็ไม่กล้าวิ่งเส้นทางนี้
ถ้ารถเสียกลางทาง พวกเขาก็ต้องติดแหง็กอยู่ท่ามกลางกองทราย
พี่สะใภ้หวังได้ยินคำพูดของเธอก็หัวเราะ “เธอจะจ่ายเงินเหรอ? เธอจ่ายได้เท่าไหร่? เสี่ยวโหรวบอกว่า ถ้าเธอจ่ายสามพันหยวน พวกเรายังพอพิจารณาดูได้ ถ้าต่ำกว่าสามพันก็ไม่ต้องพูดถึง”
เสี่ยวโหรวบอกว่าช่วงนี้มีพายุทอร์นาโดในราบกึ่งทะเลทรายบ่อย สามพันหยวนยังถือว่าถูกแล้ว
คนที่วิ่งขนส่งแถวนี้กลัวพายุทอร์นาโดที่สุด
ถ้าระหว่างทางรถเกิดเสียขึ้นมาอีก ก็คงไม่ต่างจากครั้งก่อนที่อู๋ลี่เจอ
ครั้งนั้นถ้าเวินโหรวไม่รีบไปช่วยอู๋ลี่ทันเวลา อย่าว่าแต่สินค้าที่ขนมาเลย หากถูกพายุทอร์นาโดพัดเข้าไป เกรงว่าคงเอาชีวิตไม่รอด
“สามพันเหรอ? พวกเธอนี่ปล้นกันชัด ๆ” เฟิงอวี่เหมยได้ยินแล้วเบิกตากว้าง
เห็ดในแปลงของเธอขายได้ไม่ถึงสามพันหยวนด้วยซ้ำ ถ้าจ่ายเงินให้บริษัทขนส่งจริง ๆ เธอไม่เพียงไม่ได้กำไรสักหยวน ยังต้องควักเงินเพิ่มอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เห็ดในแปลงตอนนี้เลยเวลาเก็บเกี่ยวไปแล้ว ผลผลิตลดลงไปมาก