จูเชาไม่แม้แต่จะเหลือบมองพี่สะใภ้หวัง ใบหน้าเย็นชาเฉยเมย
“ก็แค่ขนมกินเล่นนิดหน่อยเอง ฉันเอาไปให้ลูกของเพื่อนร่วมรบแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าเธอนะ แต่เสี่ยวหยาเป็นเด็กผู้หญิงที่ตอนนี้ถูกเธอตามใจจนเสียคนแล้ว โตไปก็ต้องแต่งงาน เธอคิดว่าบ้านเราเหมือนบ้านหัวหน้ากรมฮั่วหรือไง หัวหน้ากรมฮั่วมาจากจิงชื่อ เป็นคนเมือง อย่าได้ยินใครพูดไม่กี่คำแล้วคิดว่าตัวเองไม่เหมือนคนอื่นล่ะ”
น้ำเสียงของจูเชาเต็มไปด้วยความรังเกียจ แต่ก่อนเขาก็ชอบหวังกุ้ยเซียงเพราะเห็นว่าเธอเป็นคนขยันขันแข็ง ใช้ชีวิตอยู่กับเธอด้วยความจริงใจ
ใครจะคิดว่าเธอไม่เพียงให้กำเนิดลูกชายสักคนไม่ได้ ตอนนี้ยังดูแก่และผิวเหลืองหมองคล้ำอีกด้วย เมื่อยืนอยู่กับครอบครัวทหารคนอื่น ๆ ในเขตบ้านพักครอบครัว พวกเธอล้วนดูอ่อนเยาว์และสวยกว่าเธอมาก
แม้แต่ผู้หญิงที่แต่งงานใหม่ของอู๋ลี่ ทั้งที่อายุมากกว่าหวังกุ้ยเซียงตั้งหลายปี แต่กลับดูอ่อนเยาว์กว่าเธอไม่น้อย
อย่างน้อยตอนนี้เขาก็เป็นผู้บังคับหมวดแล้ว ก่อนหน้านี้อู๋ลี่เป็นผู้บังคับการกองพันและเป็นผู้บังคับบัญชาของเขา แต่ตอนนี้ถูกลดระดับลงสองขั้น กลายเป็นลูกน้องของเขา แน่นอนว่าความรู้สึกเหนือกว่าจึงผุดขึ้นมาในใจ
ตอนนี้เขายิ่งไม่ชอบเดินเคียงข้างหวังกุ้ยเซียงมากขึ้นทุกวัน ถึงขั้นคิดว่าแม่ของเขาพูดไม่ผิด หย่ากับหวังกุ้ยเซียง แล้วแต่งงานกับผู้หญิงที่ให้กำเนิดลูกชายได้
“เสี่ยวหยาเป็นลูกสาวของฉัน ต่อให้โตไปแต่งงานแล้วก็ยังเป็นลูกสาวฉัน เธอไม่มีความเป็นพ่อเอง มองลูกไม่เข้าตา แต่ฉันจะไม่ทอดทิ้งลูกเด็ดขาด” พี่สะใภ้หวังผิดหวังในตัวจูเชามานานแล้ว เธอเองก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีปัญหามานาน การหย่าร้างเป็นเพียงเรื่องช้าหรือเร็วเท่านั้น
เพียงแต่เธอยังไม่คิดว่าจะต้องหย่ากันเร็วขนาดนี้ เธออยากรอให้เสี่ยวหยาเรียนมัธยมหรือมัธยมปลายก่อน แล้วค่อยนำเงินที่หามาได้พาลูกไปซื้อบ้านหลังหนึ่งในตัวเมือง ให้ลูกได้เรียนต่อ
ใครจะคิดว่าจูเชาจะยิ่งทำเกินไปขึ้นทุกวัน