เวินโหรวไม่อยากให้ฮั่วเหยียนชวนต้องมีปัญหากับคนในครอบครัวเพราะเธอ จึงเอ่ยขึ้นว่า “ไม่เป็นไร ฉันไปนอนห้องเล็กห้องนั้นก็ได้”
ตอนนี้เธอแค่อยากเก็บเห็ดรุ่นนี้ให้หมด พอขายเห็ดได้เงินแล้ว เธอก็จะไปจากที่นี่
“เธอไม่ต้องยุ่ง เรื่องห้องของเธอไม่มีใครกล้าแตะ ถ้ามีฉันอยู่” ฮั่วเหยียนชวนมองเวินโหรวอย่างปวดหัวแล้วพูด
เมื่อก่อนเวินโหรวให้ความสำคัญกับที่พักมากที่สุด แต่ตอนนี้เธอกลับไม่ใส่ใจแม้แต่เรื่องพวกนี้ ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเธอไม่แคร์แล้ว
ไม่แคร์เขา และไม่แคร์ทุกอย่างที่นี่อีกต่อไป
พอคิดถึงตรงนี้ ฮั่วเหยียนชวนก็ยิ่งกระวนกระวาย
“ฉันพูดอีกครั้ง ถ้าไม่อยากอยู่ก็ไสหัวออกไป ที่นี่ไม่มีใครตามใจเธอ” ฮั่วเหยียนชวนไม่สนใจน้ำตาของฮั่วถิงถิง น้ำเสียงเย็นชาและไร้ความปรานี
ทำให้ฮั่วถิงถิงยิ่งเกลียดเวินโหรวเข้าไปอีก
เธอหันไปมองท่านปู่ เดิมทีคิดจะให้ท่านปู่ช่วยพูดให้
ใครจะรู้ว่าท่านปู่กลับพูดเข้าข้างเวินโหรวด้วย
“ถิงถิง ถ้าไม่อยากอยู่ที่นี่ ฉันจะให้คนส่งเธอกลับเดี๋ยวนี้”
สุดท้ายฮั่วถิงถิงก็จนปัญญา จำต้องยอมไปนอนในห้องเก็บของ
ถ้าเธอกลับไป ก็ยิ่งไม่มีโอกาสแล้ว
เวินโหรวไม่สนใจฮั่วถิงถิงอีก ในเมื่อเธอพักอยู่ที่นี่กับท่านปู่ ก็ต้องรับผิดชอบอาหารสามมื้อของตัวเองกับท่าน และดูแลท่านให้ดี
หลังจากฮั่วเหยียนชวนจัดการเรื่องที่บ้านเรียบร้อย ก็กลับไปฝึกต่อ
คืนนั้นเขายังคงพักอยู่ที่หอพักในกองทัพ ไม่ได้กลับมา
ท่านปู่เห็นหลานชายกับหลานสะใภ้แยกกันนอน ก็อดถอนใจแทนฮั่วเหยียนชวนในใจไม่ได้
ท่านรู้จักหลานชายคนนี้ดี เมื่อก่อนเขาไม่เคยใส่ใจผู้หญิง ไหนเลยจะพูดถึงการดูแล แค่จะมองสักแวบยังยาก
เมื่อครู่เห็นเขาคอยลำเอียงเข้าข้างเวินโหรวไม่ว่าจะเวลาไหน ก็รู้ว่าเขาครั้งนี้มีใจให้เธอจริง ๆ แล้ว
ตอนนี้ฟ้าเพิ่งมืดลง ท่านปู่ยังไม่เข้านอน พอเวินโหรวออกมา ก็เห็นท่านยังนั่งอยู่บนเก้าอี้
ตอนนี้เธอก็นอนไม่หลับ ปกติมักดูโทรทัศน์รอให้เริ่มง่วง พอเห็นท่านปู่ยังไม่นอน จึงเดินเข้าไปหา
“เสี่ยวหยา มานั่งตรงนี้สิ” ท่านปู่กวักมือเรียกเวินโหรว
เวินโหรวเห็นดังนั้นก็ไปนั่งบนเก้าอี้ข้างท่าน
“ทำไมท่านยังไม่นอนคะ” เวินโหรวมองท่านปู่แล้วถาม