“พวกค้าคน?” พอได้ยินคำว่าพวกค้าคน สีหน้าของห่าวกังก็ยิ่งตื่นตระหนก
ทำไมถึงไปเจอพวกค้าคนเข้าได้ล่ะ?
“เวลานี้ไม่มีรถไฟแล้ว เที่ยวที่เร็วที่สุดก็ต้องเป็นพรุ่งนี้เช้า ถ้ายังทัน เราอาจจับพวกมันได้ก่อนที่พวกค้าคนจะขึ้นรถไฟ”
ฮั่วเหยียนชวนเห็นท่าทีร้อนใจของห่าวกัง ก็เข้าใจว่าเขาเป็นห่วงจริง ๆ ในครั้งนี้
“ผมจะพาคนไปดักรอที่สถานีรถไฟเดี๋ยวนี้” หลังได้ยินการวิเคราะห์ของฮั่วเหยียนชวน ห่าวกังก็ลุกขึ้นทันที เตรียมพาคนไปที่นั่น
เห็นดังนั้น ฮั่วเหยียนชวนจึงพาคนอีกหนึ่งกลุ่มไปที่สถานีรถไฟด้วย
พวกนั้นตั้งใจจะพาเผิ่งเสี่ยวว่านขึ้นรถไฟจริง ๆ เพียงแต่ขึ้นรถเที่ยวสุดท้ายไม่ทัน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน พวกมันจึงเตรียมขึ้นรถไฟเที่ยวแรกของเช้าวันรุ่งขึ้น จะได้ไม่ปล่อยให้เรื่องยืดเยื้อจนเกิดปัญหา
ห่าวกังพาคนไปดักรอตั้งแต่กลางดึกจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น และพวกเขาก็แจ้งเจ้าหน้าที่สถานีรถไฟไว้ตั้งแต่เช้าแล้ว
ทั้งยังมีตำรวจรถไฟบนขบวนให้ความร่วมมือด้วย ขอแค่พวกค้าคนปรากฏตัว พวกเขาก็จับกุมได้ทันที
ห่าวกังพาคนไปโดยไม่ได้สวมชุดเครื่องแบบทหาร ปะปนอยู่กับกลุ่มผู้โดยสารที่กำลังขึ้นรถไฟ
เขากวาดตามองผู้โดยสารทุกคนที่ขึ้นรถ พอเจอคนต้องสงสัยก็ให้ลูกน้องคอยจับตาดู
ผู้โดยสารขึ้นรถกันเกือบหมดแล้ว ประตูก็กำลังจะปิด ตอนนั้นเองมีชายสองคนพาหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งรีบร้อนขึ้นรถมา
ฮั่วเหยียนชวนสังเกตเห็นว่าพวกเขาหิ้วกระสอบใบใหญ่มาด้วย จึงเดินเข้าไปยื่นมือหมายจะดูว่าข้างในใส่อะไรไว้
แต่ในจังหวะนั้น ชายคนหนึ่งเหมือนจะรู้ทันเจตนาของห่าวกัง จึงรีบดึงกระสอบกลับไป
“คุณจะทำอะไร?” ชายคนนั้นมองห่าวกังด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร
เห็นดังนั้น ห่าวกังจึงแสร้งทำเป็นมีน้ำใจแล้วพูดว่า “เห็นสัมภาระของคุณหนักขนาดนี้ ก็เลยอยากช่วยยกสักหน่อย”
“ไม่ต้อง” ชายคนนั้นออกแรงยกกระสอบขึ้นรถไฟอย่างทุลักทุเล จากนั้นก็เหลือบมองห่าวกัง ก่อนจะหาที่นั่งของตัวเองแล้วนั่งลง