เวินโหรวไม่รู้ว่าเสิ่นชิงซวงกลับไปแล้วสืบข่าวอะไรมาได้บ้าง แต่การเดินทางไปกลับครั้งนี้คงใช้เวลาไม่น้อยกว่าสิบวันกว่าจะกลับมา
ระหว่างนั้น เธอก็ได้รับจดหมายจากพี่ชายคนโตที่บ้าน เขียนมาบอกว่าเมียของโจวต้าหย่งกำลังเที่ยวถามเรื่องของเธอไปทั่วหมู่บ้าน
เวินโหรวเขียนจดหมายตอบกลับไป บอกพวกเขาว่าอย่าไปยุ่ง และอย่าปล่อยให้เรื่องนี้กระทบจิตใจ
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา อากาศค่อย ๆ ร้อนขึ้น เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าฤดูร้อนให้เด็กทั้งสองคนแล้ว
ที่ดินที่ทางการจัดสรรให้เขตบ้านพักครอบครัว ตอนนี้เหลือแค่พี่สะใภ้หวังกับพวกเธอที่ยังปลูกเห็ดอยู่ ส่วนคนอื่น ๆ ต่างพากันปล่อยปละละเลย ถึงขั้นขี้เกียจปลูกธัญพืชกันแล้ว
เวินโหรวเองก็ไม่มีปัญญาไปยุ่งกับพวกเธอ ตอนนั้นศาสตราจารย์เผิงถ่ายทอดเทคนิคให้พวกเธอไปหมดแล้ว แทบจะป้อนข้าวเข้าปากให้เลยด้วยซ้ำ
ในเมื่อพวกเธออยากปล่อยปละละเลย ก็ปล่อยไปตามใจเถอะ
ตอนนี้ป้าเฟิงได้เป็นหัวหน้ากลุ่มแม่บ้านของเขตบ้านพักครอบครัว ทุกวันต้องคอยตัดสินเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ยุ่งจนเพลิดเพลินไปเลย
ส่วนคนอื่น ๆ ก็อาศัยเบี้ยเลี้ยงเล็กน้อยของสามีประทังชีวิต ยามว่างก็ออกมานั่งคุยเล่นหน้าบ้าน
ถึงเวินโหรวจะอยู่บ้านเลี้ยงลูกทั้งสองคน แต่หลวี่หมิงก็ยังคอยนำข่าวดีมาเล่าให้เธอฟังเป็นระยะ
ใกล้จะเข้าหน้าร้อนแล้ว บ่อน้ำดูดของเขตบ้านพักครอบครัวที่ฮั่วเหยียนชวนพาคนมาลงแรงกันกว่าหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดก็ทำเสร็จเสียที
พอมีบ่อน้ำดูดแล้ว ก็ไม่ต้องขับรถบรรทุกไปขนน้ำจากที่อื่นอีก
ถึงว่าในอนาคตหลวี่หมิงจะประสบความสำเร็จ ปัญหาที่รบกวนฮั่วเหยียนชวนกับพวกมานานกว่าหนึ่งปี หลวี่หมิงใช้เวลาแค่ไม่กี่วันก็แก้ได้แล้ว
หลังแก้ปัญหาเรื่องบ่อน้ำดูดได้ สิ่งแรกที่ฮั่วเหยียนชวนทำคือขนน้ำกลับบ้านมาหลายถัง
เวินโหรวเห็นเขาเหนื่อยจนเหงื่อท่วมศีรษะ จึงหยิบผ้าขนหนูผืนหนึ่งส่งให้
“น้ำที่บ้านเรามีพอใช้ไปอีกหลายวันแล้ว นายมานั่งพักก่อนเถอะ ยุ่งมาหลายวัน ในที่สุดก็แก้ปัญหาเรื่องบ่อน้ำดูดได้สักที หลวี่หมิงนี่เก่งจริง ๆ”
เวินโหรวมองบ่อน้ำในลานบ้าน พลางคิดว่าพอถึงหน้าร้อน มีบ่อน้ำนี้แล้วคงใช้ชีวิตง่ายขึ้นเยอะ