“ป้า แล้วเด็กสองคนนี้...” เวินโหรวมองป้าเจาแล้วถาม
เมื่อครู่พอได้ยินเด็กสองคนนี้เรียกจ้าวซิ่วเอ๋อว่าแม่ เธอก็เดาออกแล้ว
แต่สิ่งที่เธอไม่คิดถึงก็คือ ป้าเจาพาเด็กสองคนนี้เข้ามาโดยไม่ขออนุญาตเธอ
ไม่เพียงเท่านั้น ยังเข้ามาในบ้านเธอโดยไม่ขออนุญาตอีกด้วย?
“พวกเขาเป็นลูกของลูกสาวฉัน ฉันกำลังจะบอกพวกคุณอยู่พอดี เด็กสองคนหิวมาก ฉันเลยตัดสินใจพาพวกเขาเข้ามาเอง” ป้าเจารีบอธิบายพลางมองเวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวน
จ้าวซิ่วเอ๋อเห็นดังนั้นก็พูดขึ้นว่า “ใช่ค่ะ พวกเขาเป็นลูกชายกับลูกสาวของฉันเอง ขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้พวกคุณเดือดร้อน”
พอเห็นจ้าวซิ่วเอ๋ออยู่ที่นี่ ป้าเจาก็ถามด้วยสีหน้าตกใจ “แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“แม่คะ ฉันบอกคุณเวินไปแล้วว่าแม่สุขภาพไม่ดี ต้องกลับบ้านเกิด ต่อไปฉันจะทำงานแทนแม่ มาเป็นแม่บ้านที่นี่ค่ะ”
พูดจบ จ้าวซิ่วเอ๋อก็ขยิบตาให้ป้าเจาเป็นสัญญาณว่าอย่าทำเรื่องโป๊ะแตก
พอได้ยินจ้าวซิ่วเอ๋อพูดแบบนั้น ป้าเจาก็นิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ใช่...ใช่แล้ว สุขภาพฉันเป็นโรคเก่ามานาน ทำงานนาน ๆ ก็ไม่ไหว ฉันคุยกับลูกสาวแล้ว เธอบอกว่ายินดีมาทำงานแทนฉัน”
เดิมทีป้าเจาไม่ได้คิดจะไปไหน แต่ตอนนี้จ้าวซิ่วเอ๋อพูดแบบนี้แล้ว ถ้าเธอยังปฏิเสธ ลูกสาวคงโกรธแน่
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถ้าลูกสาวอยู่ทำงานที่นี่ได้ เธอก็กลับบ้านเกิดไปเสีย
เวินโหรวมองป้าเจาโดยไม่พูดอะไร ก่อนอุ้มลูกสาวเดินเข้าไปในบ้าน
พอเดินเข้าไป เธอก็พบว่าห้องของตัวเองถูกรื้อค้นจนเละเทะ แม้แต่เตียงก็ถูกรื้อจนไม่เป็นสภาพ
ขนมที่เธอเก็บไว้ในตู้ถูกกินจนหมด เรื่องนั้นยังไม่สำคัญเท่าเสื้อผ้าในตู้ที่ถูกเอาออกมากระจัดกระจาย
แม้แต่ผงนมของเด็กสองคนก็ถูกเปิดแล้ว
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าของเวินโหรวก็มืดครึ้มลงทันที คิ้วขมวดแน่น
ป้าเจาเดินตามเข้ามา พอเห็นสีหน้าเวินโหรวไม่ดี ก็รีบเข้าไปเก็บกวาด
“ฉันดูพวกเขาไม่ทั่วถึง ถึงปล่อยให้รื้อห้องคุณจนเป็นแบบนี้ ฉันจะเก็บกวาดให้เดี๋ยวนี้”
เวินโหรวยื่นมือห้ามป้าเจาไว้ แล้วมองเธอ ลูกสาวของเธอ และเด็กสองคนนั้น