ตอนเวินโหรวหยิบผงยาออกมา สีหน้าของป้าเจาก็เปลี่ยนไปทันที
เธอจำได้ว่าตัวเองโยนผงยาทิ้งไปแล้ว ทำไมถึงมาอยู่ในมือเวินโหรวได้?
ผงยานี้ซุนอวี่เอ๋อเป็นคนให้เธอ ก่อนหน้านี้เธอก็คิดจะวางยาเด็กทั้งสองคนจริง ๆ แต่ภายหลังเกิดสำนึกขึ้นมา จึงทำเพียงปล่อยให้เด็กสองคนเป็นหวัดจนมีไข้
“เสี่ยวโหรว...” ป้าเจามองเวินโหรว อยากจะอธิบาย แต่ตอนนี้ก็สายไปแล้ว
เวลานี้ฮั่วเหยียนชวนยืนอยู่ข้างเวินโหรว ใบหน้าเคร่งขรึม เขาพูดเสียงเย็นว่า “วางยาพิษคนอื่น แถมยังเกิดขึ้นในเขตบ้านพักครอบครัวของกองทัพ ถ้าลูกสาวผมเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ยิงเธอทิ้งยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ”
พอป้าเจาได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าก็ฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
คนอื่น ๆ ที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็ชะงักไป
โดยเฉพาะเฟิงอวี่เหมย เดิมทีเธอมาเป็นพยานให้ป้าเจาและช่วยทวงความเป็นธรรมให้ ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องวางยาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? เธอวางยาเด็กสองคนนั้นเหรอ?” เฟิงอวี่เหมยหันไปถามป้าเจา
ตอนนี้ป้าเจามีสีหน้าละอายใจอย่างมาก เธอกำลังจะยอมรับ ก็ได้ยินซุนอวี่เอ๋อที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นมาก่อนว่า “เธอจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าผงยาในห่อนี้เป็นของแม่ฉัน? คนตั้งมากมายอยู่ที่นี่ พวกคุณจะใส่ร้ายคนดีไม่ได้หรอกนะ”
ซุนอวี่เอ๋อพูดพลางส่งสายตาให้ป้าเจา ตอนนี้จะยอมรับไม่ได้เด็ดขาด
เดิมทีผงยานี้เธอเป็นคนให้ ถ้ายอมรับขึ้นมา เธอก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
“ใช่สิ แล้วเธอจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าผงยาในมือเป็นของป้าเจา?” เฟิงอวี่เหมยถามขึ้นมาเช่นกัน
เวินโหรวกวาดตามองพวกเธอ เธอเดาไว้นานแล้วว่าซุนอวี่เอ๋อต้องไม่ยอมรับแน่
ที่จริงหลังจากเธอไล่ป้าเจาออกไป เธอก็พบผงยาห่อนี้ จึงพอเดาได้ว่าป้าเจาเปลี่ยนใจเอาทีหลัง ไม่ได้ลงมือทำร้ายเด็กทั้งสองคน
เมื่อเห็นว่าป้าเจายังมีสำนึกอยู่บ้าง เธอจึงยอมทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
เรื่องที่เด็กสองคนเกิดเรื่องครั้งนี้ ก็โทษเธอที่ช่วงนี้ประมาทเกินไป
เธอเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบครึ่งหนึ่ง เพราะไม่ได้ทำหน้าที่แม่ให้ดี ทำให้เด็กสองคนต้องลำบาก
แต่เธอไม่คิดเลยว่า ทั้งที่ตัวเองไม่เอาเรื่องแล้ว ป้าเจากับซุนอวี่เอ๋อกลับยังเป็นฝ่ายมาหาเรื่องถึงที่?