หลังออกจากหน่วยข่าวกรอง หลินอวิ๋นก็ไปที่กองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ในตัวเมือง
หัวหน้าบรรณาธิการหลิวเพิ่งส่งเวินโหรวออกไปได้ไม่นาน คิดไม่ถึงว่าหลินอวิ๋นจะมาถึง
พอฟังเธอพูดถึงเรื่องของเจียงเหยียนแบบเติมสีตีไข่จนจบ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
คนคนนี้สมองมีปัญหาหรือเปล่า ใคร ๆ ก็รู้ว่าหัวหน้ากรมฮั่วกับภรรยาเลี้ยงดูเจียงเหยียนอย่างดี ทำไมพอออกจากปากเธอถึงกลายเป็นว่าพวกเขาทารุณเด็กไปได้
“สหาย เรื่องที่คุณพูดมา ทางเราจะนำไปพิจารณา คุณกลับไปก่อนเถอะ” หัวหน้าบรรณาธิการหลิวหาข้ออ้างให้หลินอวิ๋นกับพวกกลับไปก่อน
หลังออกจากกองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ หลินอวิ๋นก็ยังไม่กลับไปไหน เธอหาเรื่องเข้าพักที่บ้านพักรับรอง เพราะอยากเห็นกับตาว่าเรื่องนี้จะได้ลงหนังสือพิมพ์ และเห็นเวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวนเสียชื่อเสียงจนย่อยยับ
แต่เธอรออยู่ที่กองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ถึงสองวันก็ยังไม่มีข่าวคราว ขณะที่กำลังเตรียมจะไปหาหัวหน้าบรรณาธิการหลิวอีกครั้ง คนจากสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์คนหนึ่งก็ถือหนังสือพิมพ์มาเคาะประตูห้องเธออย่างร้อนใจ
“ครูหลิน เกิดเรื่องแล้วครับ”
พอได้ยินเสียง หลินอวิ๋นยังนึกว่าเรื่องเจียงเหยียนถูกทารุณถูกเปิดโปงแล้ว แต่พอหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดู เธอก็ยืนตะลึงค้างอยู่กับที่
“เป็นไปได้ยังไง รุ่นพี่จะเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของเจียงเหยียนได้ยังไง”
หลินอวิ๋นยอมรับไม่ได้ว่ารุ่นพี่ที่ปกติสนิทสนมกับพวกเธอเป็นอย่างดีจะมีความเกี่ยวข้องกับสายลับ แถมยังเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของเจียงเหยียนอีกด้วย
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ รุ่นพี่ทำแบบนี้ได้ยังไง...” จนถึงตอนนี้หลินอวิ๋นก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เธอชอบเจียงจวิ้น ไม่เคยคิดจะทำร้ายเขา แต่ก็ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าคนที่ฆ่าเขาจะเป็นรุ่นพี่ที่เธอเคารพนับถือที่สุด
เธอยังคิดว่าครั้งนี้รุ่นพี่มาที่นี่เพื่อช่วยแย่งสิทธิในการเลี้ยงดูเจียงเหยียนกลับมาให้เธอ ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีแผนส่วนตัวเหมือนกัน
“ไม่ได้ ฉันต้องไปเขตบ้านพักครอบครัวของกองทัพอีกครั้ง ต้องเป็นเวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวนแน่ที่ก่อเรื่องนี้ขึ้นมา”