“น้าชาย?”
ได้ยินคำพูดของเวินโหรว เจียงเหยียนก็มองเซียวซุนอย่างงุนงง
เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าตัวเองยังมีน้าชาย
แต่สำหรับเขา เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ไม่ต้องพูดถึงน้าชายเลย แม้แต่แม่ของตัวเองเขายังไม่ค่อยคุ้นเคยด้วยซ้ำ
เจียงเหยียนใช้เวลาอยู่กับพ่อแม่ไม่นาน ตั้งแต่จำความได้ เขาก็รู้สึกห่างเหินกับพ่อแม่มาโดยตลอด
“เสี่ยวเหยียน แม่ของเธอ เซียวหลาน เป็นพี่สาวของฉัน เรื่องของพวกเธอฉันได้ยินมาหมดแล้ว หลายปีมานี้เธอลำบากมากเลยสินะ” เซียวซุนมองเจียงเหยียน สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
สีหน้าของเจียงเหยียนไม่เปลี่ยนแปลง เขามองเซียวซุน แล้วหันไปมองเวินโหรวอีกครั้ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
เวินโหรวเข้าใจความหมายของเจียงเหยียน เขากำลังเป็นห่วงเธอ คิดว่าเธออยู่ฝ่ายเดียวกับเซียวซุน
เวินโหรวจึงพูดแสดงจุดยืนของตัวเอง “เสี่ยวเหยียน เรื่องนี้หนูตัดสินใจเองนะ ไม่ว่าหนูจะตัดสินใจยังไง ฉันก็สนับสนุน”
เวินโหรวไม่อยากกดดันเจียงเหยียน จะยอมรับญาติหรือไม่ก็ให้เขาตัดสินใจเอง
เมื่อเห็นเวินโหรวพูดแบบนี้ เจียงเหยียนจึงหันไปมองเซียวซุน แล้วถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “งั้นครั้งนี้คุณมาหาผม ก็เพื่อให้ผมยอมรับญาติสินะครับ”
“ขอโทษนะ หลายปีมานี้ฉันไม่ได้ตามหาเธอ เพราะเหตุผลส่วนตัวของฉันเอง ทำให้เธอต้องลำบากมากมาย ฉันรู้ว่าการมาขอให้เธอยอมรับญาติตอนนี้เป็นเรื่องเห็นแก่ตัว แต่คุณตาของเธอเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว ความปรารถนาสูงสุดของเขาคืออยากเจอแม่ของเธอ...”
พอพูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเซียวซุนก็เต็มไปด้วยความเศร้า
“ตอนนี้แม่ของเธอไม่อยู่แล้ว เขาเหลือเธอไว้เพียงคนเดียว เพราะอย่างนั้น ถือว่าเป็นคำขอเล็ก ๆ ของฉันก็แล้วกัน ฉันอยากให้เธอไปพบคุณตาสักครั้ง”
พูดจบ เขาก็มองเจียงเหยียนอย่างคาดหวัง
เจียงเหยียนไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่ก้มหน้ากินกับข้าวบนโต๊ะต่อ เวินโหรวก็คีบอาหารที่เขาชอบให้ด้วย
“กินเยอะ ๆ หน่อย ช่วงนี้ผอมลงไปตั้งเยอะ โรงเรียนก็จริง ๆ เลย ไม่ตั้งใจเรียน กลับให้ไปฝึกอะไรไม่รู้ ฉันอุตส่าห์เลี้ยงจนเธออ้วนขึ้นมาหน่อย ผ่านไปแค่ไม่กี่วันก็กลับไปผอมเหมือนเดิมแล้ว”