อู๋ลี่คิดว่าจูเชาพาเสี่ยวหยาไปเพราะตั้งใจจะลักพาตัวเธอไปขาย จึงไม่ปรานีเขาเลยแม้แต่น้อย หมัดที่ต่อยออกไปแต่ละครั้งหนักขึ้นเรื่อย ๆ
จูเชาไม่ได้ระวังตัวเลย ถูกอู๋ลี่กดลงกับพื้นแล้วชกซ้ำ
เขาอยากจะขัดขืน แต่ตอนนี้ร่างกายอ่อนแอยิ่งกว่าเมื่อก่อน ไม่ใช่คู่มือของอู๋ลี่เลย ทำได้แค่ยืนรับหมัดเท่านั้น
ป้าจูเห็นลูกชายถูกตี ก็รีบเข้าไปหมายจะดึงอู๋ลี่ออก
เกาเหว่ยตงที่อยู่ด้านหลังอู๋ลี่ก็กลัวว่าจูเชาจะถูกตีจนเป็นเรื่อง จึงเข้าไปห้ามอีกคน
ตอนนั้นจูเชาถึงได้ลุกขึ้นจากพื้น เขามองอู๋ลี่ด้วยสีหน้างุนงง ก่อนเอ่ยว่า “อู๋ลี่ แกบ้าไปแล้วหรือไง เรื่องของบ้านฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงได้กลายเป็นเรื่องที่แกต้องยื่นมือเข้ามายุ่ง เสี่ยวหยาเป็นลูกสาวฉัน ใครบอกว่าฉันจะขายเธอ ฉันคิดถึงลูก พาเธอมาดูสักหน่อยไม่ได้หรือไง”
เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าอู๋ลี่โผล่มาจากไหน แล้วเรื่องที่ตัวเองพาเสี่ยวหยาไป คนนอกอย่างเขาจะเดือดร้อนอะไรนักหนา
อู๋ลี่ไม่สนใจเขา หันไปมองเสี่ยวหยาแล้วถามด้วยความเป็นห่วง “เสี่ยวหยา ไม่เป็นไรใช่ไหม พวกเขาไม่ได้รังแกเธอใช่ไหม”
พอเสี่ยวหยาเห็นอู๋ลี่ก็วิ่งตรงเข้าไปหาเขา
“คุณลุงอู๋” เธอยื่นมือกอดอู๋ลี่ที่อยู่ตรงหน้าทันที ร่างเล็ก ๆ สั่นเทาไปทั้งตัว ดูท่าจะถูกคนตระกูลจูทำให้ตกใจไม่น้อย
ช่วงนี้เธอกับพี่สะใภ้หวังพักอยู่ที่บริษัทขนส่ง อู๋ลี่ก็ดูแลแม่ลูกทั้งสองเป็นอย่างดี
โดยเฉพาะเสี่ยวหยา เขาไม่เพียงซื้อของกินให้เธอมากมาย ยังซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ กระเป๋านักเรียนใบใหม่ให้ แม้แต่เชือกผูกผมลายดอกไม้บนศีรษะก็เป็นเขาที่ซื้อให้
ตั้งแต่อู๋ลี่แต่งงานกับซุนเหมยมา เขาก็ยังไม่มีลูกเป็นของตัวเอง
ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากมีลูก แต่ทุกครั้งที่เขาพูดถึงเรื่องนี้ ซุนเหมยก็เหมือนตั้งใจหลบเลี่ยง ไม่ยอมมีลูกกับเขา
ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้เหตุผล แต่ตอนนี้ก็พอจะเข้าใจแล้ว
ซุนเหมยมีลูกชายของตัวเอง เธอกลัวว่าหากมีลูกคนอื่นขึ้นมา จะไม่มีเวลาคอยดูแลลูกชายของตัวเอง
หลายปีหลังแต่งงาน ซุนเหมยแอบเอาเงินไปช่วยเหลือบ้านเกิดลับ ๆ มาตลอด แม้เขาจะรู้เรื่องนี้ แต่ก็เลือกทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น