เมื่อได้ยินเจียงเหยียนพูดแบบนั้น เวินโหรวก็ปล่อยให้เขาตัดสินใจเอง
แม้เจียงเหยียนจะซาบซึ้งที่เวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวนรับเขามาเลี้ยง แต่ตระกูลเซียวก็เป็นบ้านของแม่ ลุงกับตายังอยู่ที่นั่น
เมื่อก่อนตอนที่เขายังไม่มีความทรงจำจากชาติก่อน เขาแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับแม่ และไม่ได้ผูกพันกับแม่มากนัก
แต่หลังจากฝันถึงเรื่องประหลาดเหล่านั้นทุกคืน เขาถึงได้รู้ว่ามันคือความทรงจำจากชาติก่อน
หลังจากผ่านเรื่องราวเหล่านั้นในชาติก่อนมา ตอนนี้เขาก็ค่อย ๆ เข้าใจความลำบากของพ่อแม่ได้แล้ว
เมื่อก่อนเขาเคยโทษพ่อแม่ที่มีเวลาอยู่กับเขาน้อยจริง ๆ แต่ตอนนี้พ่อแม่จากไปแล้ว สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือทำให้ความเสียดายในชาติก่อนของพวกท่านเป็นจริง
เขารู้ด้วยว่าตาตามหาแม่มาตลอด เวลานี้เซียวซุนมาหาเขา คงเป็นเพราะตาเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาก็ควรไปเสียจริง ๆ เพื่อทำหน้าที่ลูกแทนแม่ให้ดีที่สุด
“งั้นฉันไปช่วยเก็บของให้นะ” เวินโหรวรู้ว่าเจียงเหยียนเป็นเด็กดีและรู้ความ ในเมื่อเขาอยากไป เธอก็ไม่ขัดขวาง
พูดจบเธอก็เข้าไปในบ้าน เก็บข้าวของของเจียงเหยียนให้เรียบร้อย แล้วส่งให้เซียวซุน
“ขอบคุณ” เซียวซุนกล่าวขอบคุณ ก่อนจูงมือเจียงเหยียนออกไปทันที
ช่วงวันตรุษจีน ฮั่วเหยียนชวนก็ได้หยุดงาน
เวินโหรวพาลูกสองคนไปพักที่บ้านคุณปู่หลายวัน ถือโอกาสอยู่เป็นเพื่อนท่านด้วย
หลังจากซ่งอวี้หลานรู้เรื่องของฟางอวี้หรู เธอก็เสียใจที่เคยคบหากับอีกฝ่าย
ถ้าอีกฝ่ายไม่คอยยุยงให้เธอทำเรื่องเลวร้าย เธอก็คงไม่ทำเรื่องโง่เขลาแบบนั้น
เดิมทีเธอก็รู้สึกผิดต่อเวินโหรวกับลูกสองคนมากอยู่แล้ว เรื่องครั้งก่อนยิ่งทำให้เธอไม่มีโอกาสได้รับการให้อภัยแม้แต่น้อย
หลังฮั่วเหยียนชวนออกจากโรงพยาบาล สิ่งแรกที่ทำคือกลับไปบ้านเก่าของตระกูลฮั่ว
ตอนนี้ที่บ้านเก่ามีเพียงพ่อแม่กับแม่บ้านอาศัยอยู่ ทุกครั้งที่เขากลับมาจิงชื่อ เขาไม่เคยแวะไปเลย
แม้แต่ตอนอยู่โรงพยาบาล พวกเขาอยากมาเยี่ยม เขาก็ไม่อนุญาต
หลังฮั่วเหยียนชวนได้ยินเรื่องที่ซ่งอวี้หลานทำร้ายลูกสองคน เขาก็ไปที่บ้านเก่าและเตือนพวกเขาอย่างชัดเจนว่า ต่อไปให้อยู่ห่างจากเวินโหรวกับเด็ก ๆ