หลี่เช่อยืดคอมองไปข้างหน้า เมฆหนาทึบผืนใหญ่ทอดขวางอยู่ตรงนั้นจริง ๆ ราวกับเบาะปุยที่แผ่คลุมท้องฟ้า
ตอนแรกเวลาเจอเมฆแบบนี้ เขามักจะบินอ้อม ไม่ก็ลอดใต้เมฆไป
กลัวว่าถ้าบินเข้าไปแล้วจะหลงทิศ
ต่อมาหลินโม่เป็นคนบอกเขาว่า ชั้นเมฆเป็นทั้งฉากบังสายตาตามธรรมชาติ และยังช่วยซ่อนเส้นทางบินได้เป็นอย่างดี
เขาถึงได้ลองบินผ่านเมฆแบบนี้หลายครั้ง พอได้ยินคำพูดของหลินโม่ หลี่เช่อก็หันเครื่องบินมุ่งหน้าเข้าไปในชั้นเมฆอีกครั้ง
เมฆสีขาวราวปุยนุ่นแผ่กว้างอยู่เบื้องล่าง ไกลสุดลูกหูลูกตา ดูราวกับทะเลจริง ๆ
แสงแดดเจิดจ้าบริสุทธิ์ส่องผ่านหลังคาห้องนักบินที่เคลือบฟิล์มสีทองเข้ามา แต่กลับไม่แสบตา
หลี่เช่อมองทะเลเมฆอย่างเหม่อลอย ต่อให้เห็นกี่ครั้ง เขาก็ไม่เคยเบื่อภาพงดงามแบบนี้เลย
ถึงขั้นรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นเซียนในนิยายกำลังภายในที่เหินลม ท่องไปมาบนทะเลเมฆ
“ใกล้ได้เวลาแล้ว เตรียมลดระดับลงนิดหน่อย ทะลุชั้นเมฆนี้ไป”
“ได้เลย!”
หลี่เช่อดันคันบังคับ เครื่องบินเจ-20 กดหัวลงอย่างคล่องแคล่ว พุ่งเข้าไปในชั้นเมฆเบื้องล่างทันที
ทัศนวิสัยรอบตัวถูกเมฆดำหนาทึบปกคลุมอย่างรวดเร็ว แม้แต่ในห้องนักบินก็มืดลงไปหลายส่วน
เหลือเพียงไอน้ำสีเทาขุ่นเคลื่อนผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว ภายในห้องนักบินเงียบสนิท
หลี่เช่อจ้องระดับความสูงกับทิศทางบินที่แสดงอยู่บนจอแสดงผล ไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย
ชั้นเมฆไม่ได้หนามาก อีกไม่นานก็ออกไปได้แล้ว บนท้องฟ้า แค่จับตาดูระดับความสูงให้ดี ก็ไม่มีทางเกิดปัญหา