“ผู้กองเจียง...”
หลี่เช่อมองใบหน้าสงบซีดเซียวของโจวเจ๋อ แล้วถามเสียงเบา
“เอาธงชาติมาด้วยไหม?”
ผู้กองเจียงหยิบธงผืนหนึ่งที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋าคาดเอวใบเล็กข้างตัวอย่างเงียบ ๆ
โดยทั่วไปแล้ว ภารกิจที่ต้องเดินทางออกนอกประเทศมักพกธงชาติแบบพับกันน้ำชนิดนี้ไปด้วย
นอกจากใช้แสดงสถานะตามกฎหมายระหว่างประเทศแล้ว ยังใช้ยืนยันตัวตน ค้นหาและช่วยเหลือ ส่งสัญญาณระบุตำแหน่งทางอากาศ รวมถึงในสถานที่จัดงานทางการทูตได้ด้วย
หลี่เช่อคลี่ธงแดงออก แล้วคลุมร่างโจวเจ๋อไว้
ไม่ใช่ใครก็ได้รับเกียรติให้คลุมธงชาติ ผู้ฝึกสอนเจียงมองโจวเจ๋อที่นอนอยู่บนพื้น มองปืนในมือและรอยเลือดที่เปรอะไปทั่วร่าง
เขาเสียชีวิตในสนามรบ ก็สมควรได้รับเกียรตินี้
ผู้ฝึกสอนเจียงเดินเข้าไปช่วยหลี่เช่อคลุมธงชาติให้วีรบุรุษผู้นี้อย่างเงียบ ๆ การคลุมธงชาติมีรายละเอียดอยู่ไม่น้อย แต่ผู้ฝึกสอนเจียงยอมให้ตัวเองไม่ต้องใช้รายละเอียดเหล่านี้ไปตลอดชีวิตเสียยังดีกว่า
หลังใช้ผ้าเปียกเช็ดฝุ่นและคราบสกปรกบนใบหน้าให้เขาแล้ว
หลี่เช่อจ้องมองใบหน้าของโจวเจ๋ออีกครั้ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมขึ้นมาโทรหาเฉินจั๋ว ทันทีที่ปลายสายรับ เขายังไม่ทันได้พูดอะไร คำถามที่ร้อนใจของเฉินจั๋วก็ถาโถมเข้ามา
“เสี่ยวเช่อ ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง? ตอนนี้ปลอดภัยหมดแล้วหรือยัง?”
“อืม...”
เสียงของหลี่เช่อทุ้มต่ำผิดปกติ
“ลุงเฉิน ผมยังไปไม่ได้ เวลายังไม่ถึง...”
เฉินจั๋วชะงักไปเพียงครู่เดียวก็เข้าใจความหมายของหลี่เช่อทันที