ทันทีที่เท้าทั้งสองแตะพื้น หลี่เช่อยืดเส้นยืดสาย ก่อนหลับตาสูดหายใจเข้าลึก ๆ
กลับมาแล้ว!
ความรู้สึกแบบนี้แหละ ในที่สุดก็กลับมาแล้ว
หลายวันที่ผ่านมาเขาอยู่ในเมืองหลวง ทุกอย่างสะดวกสบายไปหมด ทั้งที่พักในไถเตี้ยถาย อาหารจากครัวพิเศษ และฝีมือพ่อครัวชั้นยอด
แต่ไม่รู้ทำไม หลี่เช่อกลับรู้สึกว่าที่นั่นเงียบเหงาและไม่เป็นจริง ราวกับมีอะไรคันยุบยิบไปทั้งตัว
พอกลับถึงจินหลิง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ แถมอารมณ์ยังดีขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
หวังหงฉีกับซูฉิงสบตากัน ต่างเห็นแววประหลาดใจในดวงตาของอีกฝ่าย
ตอนอยู่เมืองหลวง หลี่เช่อเหมือนกลายเป็นคนละคน แม้จะยังยิ้มอยู่ แต่กลับพูดน้อยลงมาก ดูเงียบขรึมขึ้น
เวลาทำงานหรือพูดจาก็ดูสุขุมขึ้น แต่ความหุนหันตามวัยลดลง
หลายคนคงเรียกว่านี่คือความเป็นผู้ใหญ่และการเติบโต
แต่ทั้งหวังหงฉี ซูฉิง หรือแม้แต่เฉินจั๋ว ต่างชอบหลี่เช่อที่ร่าเริงแบบเมื่อก่อนมากกว่า ตอนนี้เห็นเขากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว
ทั้งคู่จึงอดดีใจไม่ได้ ไม่ว่ายังไงคุณหลี่ก็เพิ่งอายุ 23 ปี เป็นช่วงที่ชีวิตเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและมีเรี่ยวแรงที่สุด ก็ควรร่าเริงเข้าไว้สิ
หน่วยรักษาความปลอดภัยขับรถมายบัค เอสสี่ร้อยแปดสิบมาจอดรอแล้ว
หลี่เช่อส่งข้อความไปหาพ่อแม่กับเผยซูหว่าน บอกว่าตัวเองกลับมาแล้ว
เขาก้มมองข้อความที่ดังติ๊ง ๆ เข้ามาติดกัน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งสดใสขึ้นเรื่อย ๆ