เส้นเล็ก ๆ สองเส้น ดาวสีทองดวงเล็กหนึ่งดวง
บนปกเสื้อมีเครื่องหมายยศรูปร่างคล้ายแกนอะตอม นี่คือสัญลักษณ์ของนายทหารฝ่ายเทคนิค
หลี่เช่อมองมันเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดบานตู้
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาสวมมัน
ดึกมากแล้ว ถึงเวลาพักผ่อน
............
หวังเชี่ยนลืมตา จ้องเพดานที่อยู่ไม่ไกลเหนือศีรษะอย่างเหม่อลอย
ลูกทั้งสองคนหลับไปแล้ว พวกเขายังเล็ก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่าพ่อของพวกเขาไม่อยู่แล้ว
หลังจากป้อนนมเสร็จตอนกลางคืน ทั้งคู่ก็ซบกันแล้วหลับสนิท
แต่หวังเชี่ยนนอนไม่หลับ
ตอนเพิ่งรู้เรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อน เธอยังร้องไห้ น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาเองอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
บางครั้งน้ำตาหยดลงบนหน้าลูกที่กำลังดูดนม เด็กน้อยก็จะมองเธออย่างสงสัย
แต่ตอนนี้ไม่เป็นแบบนั้นแล้ว ราวกับทั้งตัวกลวงเปล่า
ทั้งวิญญาณ อารมณ์ และความคิดของเธอเหมือนถูกบดรวมอยู่ในน้ำตาตลอดหลายวันมานี้ แล้วไหลออกไปทีละนิด
หวังเชี่ยนไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป รู้สึกเหมือนหุ่นเชิดไม้ที่เหลือเพียงเปลือก
ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีลูกสองคน เธอคงนอนอยู่อย่างนี้ไปเรื่อย ๆ
ไม่อยากลุกจากเตียง และไม่อยากหลับตา
เพราะพอหลับตา เธอก็รู้สึกว่าไอ้สารเลวโจวเจ๋อที่ผิดคำพูดคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้า
หน้าอกแดงฉานไปด้วยเลือด ใบหน้าก็เปรอะเปื้อน แต่กลับฉีกยิ้ม
ไม่ว่าเธอจะทุบตีหรือด่าเขาแค่ไหน เขาก็ยังยิ้ม ไม่โกรธสักนิด