หร่วนหนัวกับจ้าวรุ่ยหมิงมองหลี่เช่อด้วยความประหลาดใจและงุนงง
สองคนนี้เคยเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าที่กุมอำนาจในที่ทำงาน แต่ตอนนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่เช่อ กลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กใหม่ไม่มีประสบการณ์
ที่แท้....รับคนเขาทำกันแบบนี้เหรอ?
หลี่เช่อไม่ได้สนใจสายตาของทั้งคู่ เขาทำเครื่องหมายลงในแบบฟอร์ม แล้วเขียนต่ออีกสองสามคำ “ได้ นายกลับไปก่อน ตกลงตามนี้นะ สองสามวันนี้ว่างเมื่อไหร่ก็เข้ามาจัดการเรื่องเริ่มงานได้เลย”
เปาเหวินต๋าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและยินดีอย่างมหาศาล เขาอ้าปาก ก่อนถามเสียงสั่นเล็กน้อยว่า “จริง...จริง ๆ ตัดสินใจรับผมแล้วเหรอ? ผม...ผมเป็นหัวหน้าวางแผนเหรอ? เดือนละ 28,000?”
ความฝันนี้งดงามเกินไป งดงามจนเขาไม่อยากตื่น แต่ก็กลัวว่าความสุขในตอนนี้จะเป็นเพียงความฝัน
เปาเหวินต๋ามองหลี่เช่อ แววตาซับซ้อนอย่างยิ่ง ราวกับมีความรู้สึกหลากหลายปะปนทับซ้อนกันอยู่
“ฉันจะหลอกนายไปทำไม?” หลี่เช่ออดหัวเราะไม่ได้ “หลอกนายแล้วฉันได้อะไร? วางใจเถอะ ที่พูดไปเป็นเรื่องจริงทั้งหมด”
เปาเหวินต๋าลืมไปแล้วว่าตัวเองออกจากห้องประชุมมาได้อย่างไร เขาเดินไปอย่างเหม่อลอย ราวกับคนไร้วิญญาณ
ผู้คนที่เดินผ่านต่างมองเขาด้วยสีหน้าแปลก ๆ
ก็ต้องแปลกอยู่แล้ว ใครเห็นผู้ชายตาเหม่อลอย อ้าปากค้าง แถมยังกอดกระเป๋านักเรียนเก่าขาดลุ่ย ก็คงรู้สึกว่าแปลกทั้งนั้น
เปาเหวินต๋าเดินไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็หยุดลงโดยไม่ทันตั้งตัว
เขาก้มตัวลง ดึงกระเป๋าขึ้นมาปิดหน้า แล้วน้ำตาก็ไหลพราก ที่จริงเขาฝืนต่อไปไม่ไหวตั้งนานแล้ว