ความมืดอันเงียบสงัดโอบล้อมอยู่รอบกาย ราวกับเป็นยามค่ำคืน หรือไม่ก็เป็นเพียงความมืดมิดล้วน ๆ
หลี่เช่อรู้สึกราวกับกำลังจมดิ่งลงสู่ใต้ทะเลลึก ลึกลงไปในห้วงทะเลไร้ก้นบึ้ง มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
แต่สายน้ำกลับไม่เย็น หากยังอบอุ่นอยู่บ้าง ความรู้สึกที่โอบล้อมเขาไว้มีเพียงความอุ่นชวนให้หลับใหลต่อไปไม่รู้จบ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ ๆ ก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูหลี่เช่อ คล้ายมีใครกระซิบบอกอะไรบางอย่างอยู่ใกล้ ๆ
เหมือนอยากจะบอกอะไรเขาสักอย่าง ทว่าเสียงนั้นกลับมีสิ่งกีดขวางหนาทึบคั่นกลางอยู่ตลอด
เขาได้ยินเพียงเสียงเลือนราง แต่พอตั้งใจฟังให้ชัดกลับฟังไม่ออกไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน
หลี่เช่อขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเสียงนี้ชวนรำคาญ เขาแค่อยากนอนต่อ อยากดื่มด่ำกับทะเลอุ่นแห่งนี้
แต่เสียงกลับยิ่งเร่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นอย่างหงุดหงิดเต็มที ตั้งใจจะสั่งสอนเจ้าพวกน่ารำคาญที่มารบกวนคนอื่นนอนให้รู้สำนึก!
ทันทีที่ลืมตา ม่านแสงของระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ยังคงมีหน้าตาคุ้นเคยเหมือนเดิม แม้แต่ข้อความมั่วซั่วกับภาพโมเสกบนหน้าจอก็เหมือนเดิมทุกประการ
เพียงแต่ข้อความส่วนอื่นล้วนพร่าเลือน ราวกับถูกบางสิ่งบดบังเอาไว้เช่นกัน
มีเพียงบรรทัดเดียวที่ยังคงชัดเจน
【ผูกระบบ: หลี่เช่อ】
...............
แสงแดดอบอุ่นสาดผ่านหน้าต่างลงบนพื้น เงาสะท้อนจากพื้นที่เพิ่งถูเสร็จทอดขึ้นไปบนเพดาน
หลี่เช่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น บางทีอาจเพราะหลับใหลมานาน โลกตรงหน้าจึงสว่างจ้าจนแสบตาเป็นพิเศษ