เมื่อพวกเขากลับเข้าไปในกรงเหล็ก หลี่เช่อก็พบว่าคนอื่น ๆ พากันถอยห่างจากพวกเขาโดยไม่รู้ตัว
บริเวณที่เคยแออัดจึงพลันกว้างขวางขึ้น
แต่แบบนี้กลับทำให้พวกเขาสบายขึ้นไม่น้อย แต่ละคนหาที่ว่างของตัวเอง แล้วพิงกำแพงนอนลง
โจวเจ๋อขยับเข้ามากระซิบข้างหูหลี่เช่อ «เพื่อน นายใช้สิบแปดกระบวนท่ามังกรดำใช่ไหม? ฉันเคยเห็นหัวหน้าหมวดเก่าคนหนึ่งใช้»
หลี่เช่อพยักหน้า หวังหงฉีเป็นคนสอนเขา
เวลาฝึกซ้อมกันตามปกติ หวังหงฉีต้องเอาจริงถึงจะกดเขาไว้ได้
วันนี้จัดการคนพวกนี้เรียกว่าสบายมาก
«นายรู้จักวิชานี้ได้ยังไง? เคยเป็นทหารเหรอ?»
โจวเจ๋อพยักหน้า «ปลดประจำการจากทหารสัญญาบัตรมาได้หลายปีแล้ว...»
«แล้วทำไมถึงออกมาทำงานล่ะ? ฉันจำได้ว่าตอนนี้เงินปลดประจำการเยอะอยู่นะ»
หลี่เช่อสงสัยอยู่บ้าง ถ้าใช้เงินก้อนนั้นอย่างประหยัด ก็ถือว่าไม่น้อยเลย
«เฮ้อ! เอาเงินไปสร้างบ้านให้ครอบครัว แต่คนที่บ้านดันป่วยขึ้นมา
ถึงประกันสุขภาพจะช่วยจ่ายไปเยอะ แต่เงินที่เหลืออีกหลายหมื่นก็หมดเกลี้ยง
เมียยังคลอดลูกชายฝาแฝดตัวอ้วนจ้ำม่ำอีก ฉันคิดไปคิดมาไม่มีทางเลือก ก็เลยออกมาหาเงิน»
โจวเจ๋อถอนหายใจ ตอนพูดถึงลูกชายตัวอ้วนทั้งสอง น้ำเสียงเขาดูฮึกเหิมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แต่เพียงครู่เดียวก็กลับหม่นหมองยิ่งกว่าเดิม
มาถึงที่นี่แล้วคิดจะกลับไป ก็แทบไม่ต่างจากฝันกลางวัน...
«ว่าแต่เพื่อน นายไปเรียนมาจากไหน? นายก็เป็นทหารเหมือนกันเหรอ? หรือยังประจำการอยู่? แบบนี้ต้องมีคนมาช่วยนายแน่ ๆ ใช่ไหม?»
หลี่เช่อลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ «ประมาณนั้น แต่เหล่าทหารของฉันเป็นความลับ ขอแค่ให้ฉันโทรศัพท์ได้ ยังไงก็ต้องมีคนมาช่วยพวกเราแน่!»
โจวเจ๋อพยักหน้าแรง ๆ แววตาฉายประกายแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง