ภาพตรงหน้าทำให้โจวเจ๋อที่กำลังช่วยเขายกกล่องอยู่ตะลึงงัน
ตั้งแต่กล่องร่วงหล่นจนหลี่เช่อพุ่งเข้าไปฆ่าคนชิงปืน ใช้เวลาเพียงหนึ่งหรือสองวินาทีสั้น ๆ โจวเจ๋อยังไม่ทันได้ตั้งตัว
เสียงเร่งร้อนของหลี่เช่อก็ดังขึ้น
“พี่โจว! หลบเร็ว! พวกมันไม่คิดจะปล่อยเราไปหรอก! พอขนของเสร็จก็จะฆ่าปิดปาก!”
ร่างของโจวเจ๋อสั่นสะท้านขึ้นมา คำพูดของหลี่เช่อเหมือนแทงทะลุสิ่งที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด
หรือคนอื่น ๆ จะคิดไม่ออกกันจริง ๆ ว่าเหมืองนี้ไม่มีทางปล่อยพวกเขาไป?
แค่ไม่อยากเชื่อ ยอมหลอกตัวเองไปจนถึงวินาทีสุดท้ายเท่านั้น
“บอกลุงฉินกับคนอื่น ๆ ให้หลบให้ดี ต่อให้ต้องตายก็ต้องกัดเนื้อพวกมันมาให้ได้สักชิ้น!”
หลี่เช่อพูดรวบรัดจบประโยค แล้วหมอบลงใต้หลุมเหมือง อาศัยจังหวะที่พวกยามยังไม่ทันตั้งตัว ตรวจดูปืนในมือ
มันคือปืนเอเคเอ็ม ดูคล้ายของเลียนแบบที่ผลิตในโรมาเนีย
มีร่องรอยการใช้งานไม่น้อย แต่สภาพโดยรวมยังพอใช้ได้
เกลียวลำกล้องยังอยู่ แม็กกาซีนหลวมไปหน่อย รู้สึกโยกคลอน แต่ก็ยังไม่ถึงกับหลุดลงมาเอง หลี่เช่อตบมันเบา ๆ ตามความเคยชิน พอรู้สึกว่าแม็กกาซีนเข้าที่แล้วจึงค่อยวางใจ
ศูนย์เล็งแทบจะตรงอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาปรับศูนย์ ได้แต่ปรับตัวให้คุ้นกับวิถีกระสุน
กระสุนมีไม่มาก คาดว่ามากสุดก็ราว ๆ 20 นัด ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ พวกยามมักไม่บรรจุกระสุนจนเต็ม เพราะจะทำให้สปริงเสียด้วย
ระหว่างนั้น พวกยามที่กำลังวุ่นอยู่ก็สังเกตเห็นทางนี้แล้ว พวกมันตะโกนโหวกเหวกพลางเดินมาทางนี้