บทที่ 325 ขึ้นไปคว้าจันทร์เก้าชั้นฟ้า ลงไปจับเต่าที่ห้ามหาสมุทร
หลี่เช่อรู้สึกเลือดร้อนพลุ่งพล่าน แทบอยากจะลากระบบออกมาแล้วซัดกันสัก 300 ยกเดี๋ยวนั้น
แต่จู่ ๆ เขาก็นึกถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมา จึงเหลียวซ้ายแลขวาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วลดเสียงพูดว่า
“ผอ.เฉิน คุณไม่กลัวมัน...”
หลี่เช่อยกมือชี้ขึ้นไปบนฟ้า “มันเป็นพวกอาฆาตนะ ถ้าบังเอิญได้ยินเข้าจริง ๆ ...แล้วโยนภารกิจพิสดารอะไรมาให้ผมอีกล่ะ
หรือไม่ก็จับผมโยนไปไว้ในที่ห่างไกลผู้คน แล้วให้พวกคุณต้องตามหาทั่วโลก จะทำยังไง?”
รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของเฉินจั๋วพลันแข็งค้าง
เขากำหมัดยกขึ้นปิดปาก กระแอมไอสองสามครั้งอย่างมีชั้นเชิง ก่อนจะพูดอย่างจริงจังว่า
“แต่พอลองคิดดูให้ดี ภารกิจของระบบยากมากจริง ๆ ทั้งท้าทายและแปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร
เห็นได้ชัดว่ามีความคิดสร้างสรรค์กับไอเดียมากมายอัดแน่นอยู่ในนั้น
ปัญญาอันลึกล้ำของมันทำให้พวกเราไม่อาจคาดเดาได้ ได้แต่ตั้งรับอย่างจำใจ
ไม่ปิดบังนายหรอก ทางกลุ่มรับมือรายงานมาแล้วว่ารับมือจนแทบไม่ไหว อยากวางมือเลิกทำกันแล้ว ไม่อย่างนั้นก็ต้องเพิ่มคน—”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ถอนหายใจเสียงดังด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับอ่านบท
“เฮ้อ— ภารกิจของระบบนี่มัน—ยาก! เกิน! ไปแล้ว!”
หลี่เช่อมองเขาตาค้าง ในใจเหลือเพียงความชื่นชมผอ.เฉิน: ถึงว่าอีกฝ่ายได้เป็นผู้อำนวยการ!
“เอาละ ไม่พูดเรื่องไร้สาระแล้ว”