ซานย่า, ท่าเรือทหารอวี๋หลิน
ขบวนรถป้ายทะเบียนสีขาวมุ่งหน้าไปยังทางเข้าท่าเรือทหาร ทหารยามยืนตรงทำความเคารพ มองขบวนรถแล่นเรียงกันเข้าไปทีละคัน
หลี่เช่อลงจากรถ สัมผัสได้ถึงอากาศร้อนชื้น จิตใจพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นไม่น้อย
หลังจากกินข้าวเมื่อวานเสร็จ เขาก็ตรงไปสนามบินทันที พอมาถึงซานย่าก็พักผ่อนอย่างสบายตลอดคืน ก่อนจะเดินทางไปท่าเรือทหารในวันรุ่งขึ้นด้วยขบวนรถที่ผอ.เฉินจัดเตรียมไว้ให้
ที่เฉินจั๋วพูดไว้ก็จริง ต่อให้เขามาเร็วก็ไม่มีประโยชน์อะไร เรื่องที่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญเขาก็เข้าไปช่วยไม่ได้ สู้อดทนรอไปก่อนยังดีกว่า
“เสี่ยวเช่อ”
เสียงเรียกคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง หลี่เช่อหันกลับไป ยิ้มกว้าง “ลุงเฉิน”
เมื่อเทียบกับตอนอยู่จินหลิงที่เฉินจั๋วสวมเสื้อเชิ้ตขาว เข็มขัด กางเกงสแล็ก และรองเท้าหนัง
คราวนี้เขาแต่งตัวสบาย ๆ กว่ามาก สวมเสื้อลายกะลาสี ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นแห้งไว ดูผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนหวังหงฉีกับซูฉิงก็กลับมาแต่งตัวเหมือนตอนที่หลี่เช่อพบพวกเขาครั้งแรก
ทั้งคู่มักสวมเสื้อคลุมไว้ เพื่อซ่อนอาวุธปืนที่พกติดตัว
“เป็นไงบ้าง มื้อนั้นกินได้โอเคไหม?”
เฉินจั๋วเดินเข้ามา ยิ้มพลางตบไหล่หลี่เช่อเบา ๆ ก่อนหันไปมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคน
“อยู่ที่นี่ผ่อนคลายได้หน่อย เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่ใส่สบายกว่านี้ก็ได้
อากาศที่นี่ทั้งร้อนทั้งชื้น ใส่ชุดแบบนั้นไม่ไหวหรอก”
เห็นได้ชัดว่าเขามีประสบการณ์มาก่อน บางทีตอนเพิ่งมาใหม่ ๆ เขาอาจแต่งตัวคล้ายกันก็ได้