เขากวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะวิ่งไปที่หน้าต่าง ตั้งใจเคลียร์คอเสียหน่อย ทำท่าทีสงบนิ่งกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดอย่างเด็กหนุ่มทุกคนที่เล่นเกมจนลืมเวลา แล้วจึงรับสาย
“เช่อเช่อ กลับมาแล้วหรือยัง? เมื่อกี้ฉันโทรหาอาน้าแล้ว เธอบอกว่ากลับมาตั้งแต่เที่ยงแล้วนี่”
น้ำเสียงของเผยซูหว่านจากปลายสายยังคงหวานเหมือนเดิม
หลี่เช่อชะงัก เผยซูหว่านโทรมาเมื่อไหร่กัน... เดี๋ยวก่อน!
ก่อนหน้านี้แม่เหมือนจะบอกว่า ช่วงนี้เผยซูหว่านชอบพาพวกเขาออกไปเดินเล่นบ่อย ๆ
แย่แล้ว!
หลี่เช่อรู้สึกว่าสมองของตัวเองตื่นตัวกว่าที่เคยเป็นมา
“กินข้าวกับพ่อแม่แล้วก็แวะมาที่บริษัท ดูความคืบหน้าเรื่องตกแต่งนิดหน่อย
กำลังคิดอยู่พอดีว่าจะชวนเธอออกไปกินข้าวเย็น โทรศัพท์เธอก็โทรมาเสียก่อน”
เสียงของเผยซูหว่านพลันสดใสขึ้นทันที ถึงจะคุยกันผ่านโทรศัพท์ หลี่เช่อก็ยังสัมผัสได้ถึงความดีใจของเธอ
“ได้เลย ๆ เย็นนี้เราไปกินที่ไหนกันดี?”
หลี่เช่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างกลุ้มใจเล็กน้อยว่า “ที่ที่ฉันรู้จักก็มีแต่ร้านเล็ก ๆ ข้างทาง ดูเหมือนจะไม่มีร้านหรู ๆ เท่าไร เธอเลือกดีไหม?”
คิดไม่ถึงว่าคำพูดนี้จะเหมือนกดสวิตช์บางอย่าง เผยซูหว่านที่อยู่อีกฝั่งของสายถึงกับตาเป็นประกาย
“ร้านเล็ก ๆ ข้างทางเหรอ? คือแบบ...แบบที่เขาพูดกันในอินเทอร์เน็ตว่าไม่มีป้ายร้าน ค้นหาในเน็ตก็ไม่เจอ แต่รสชาติอร่อยมาก ๆ แบบนั้นหรือเปล่า?”
“อร่อยมากก็...ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ฉันแค่คิดว่าอร่อยดี ที่สำคัญคือราคาถูก”