เสียงซู่ซ่าดังขึ้นข้างหู หนวกหูอยู่บ้าง ชวนหงุดหงิดอยู่หน่อย ๆ
หลี่เช่อขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้า แต่เสียงนั้นก็ยังคงดังอยู่ใกล้บ้างไกลบ้าง
เขาพลิกตัวอย่างหงุดหงิด ทว่าจู่ ๆ ก็ชะงักไป
ไม่ถูกแล้ว!
สัมผัสใต้ร่างไม่ใช่ที่นอนสั่งทำเนื้อนุ่ม แต่กลับเป็นพื้นผิวแปลกประหลาดที่ขรุขระไม่สม่ำเสมอ
ชุดนอนเนื้อนุ่มไม่อาจกั้นความรู้สึกหยาบกระด้างนั้นได้เลย
รอบตัวค่อนข้างร้อน ราวกับเครื่องปรับอากาศที่ควรตั้งอุณหภูมิคงที่ ถูกใครสักคนปรับให้ร้อนระอุ
เสียงใบหญ้าเสียดสีกัน เสียงแมลงกระพือปีกหึ่ง ๆ และไกลออกไปยังมีเสียงฝีเท้ากีบดังแผ่วเบาเป็นระยะ
หลี่เช่อพลิกตัวลุกพรวดขึ้นมา พอเห็นภาพรอบตัว ปากก็อ้าค้างกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
เหนือศีรษะเป็นท้องฟ้าสีสดใสไร้เมฆสักก้อน ราวกับท้องฟ้าที่เขาเห็นตอนขับเครื่องบินเจ-20 ทะลุชั้นเมฆขึ้นไป
ไม่มีเมฆแม้แต่ครึ่งก้อน สว่างจ้าจนแสบตา
หลี่เช่อมองรอบตัวอย่างตะลึงงัน เดี๋ยวนะ นี่มันส่งฉันมาโผล่ที่ไหนกันเนี่ย?
ห้องนอนขนาด 40 ตารางเมตรของฉันล่ะ??
ห้องชุดของฉันล่ะ? เครื่องปรับอากาศส่วนกลางกับเตียงใหญ่แสนสบายของฉันล่ะ?
หลี่เช่อลุกพรวดขึ้นมาอีกครั้ง เท้าเปล่าเหยียบพื้นกรวดทรายที่ร้อนระอุ ขณะที่ตัวยังสวมชุดนอนแขนสั้นชุดเดิม
รอบด้านเป็นทุ่งรกร้างกว้างสุดลูกหูลูกตา
หญ้าสีเหลืองแห้งไหวเอนไปตามลม คล้ายคลื่นรวงข้าว แต่ขึ้นห่าง ๆ กัน จึงไม่มีความงามพลิ้วไหวเหมือนคลื่นรวงข้าว