หลี่เช่อใช้มือวาดท่าทางประกอบ ดูตื่นเต้นสุด ๆ:
“เครื่องบินเจ-20 ก็ได้ หรือถ้าเป็นไปได้ เราสั่งทำรุ่นที่ขึ้นลงทางดิ่งได้สักลำก็ดี จะได้ลงจอดบนเรือบรรทุกเครื่องบินได้ด้วย—”
พอเห็นสีหน้าเฉินจั๋วมืดครึ้มลงเรื่อย ๆ เสียงของเขาก็ค่อย ๆ เบาลง จนสุดท้ายเงียบสนิทไปเลย
“เสี่ยวเช่อ!”
เฉินจั๋วมองเขาด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังว่า “เรื่องนี้ฉันต้องตำหนินายให้ดีแล้วล่ะ
การขับเครื่องบินเป็นความคิดที่ดีแน่นอน ท้องฟ้ากว้างใหญ่และเป็นอิสระขนาดไหน แถมเหล่าสหายกองทัพอากาศของเราก็ยิ่งใหญ่กันมาก
แต่เรื่องนี้มันไม่ปลอดภัยนี่นา ใช่ไหมล่ะ? ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา นายจะให้ฉันไปชี้แจงกับประเทศชาติยังไง? ฉันต้องรับผิดชอบต่อประวัติศาสตร์เลยนะ วันหน้าต้องมีบทหนึ่งในหนังสือประวัติศาสตร์เขียนถึงฉันโดยเฉพาะ เอาไว้สับฉันจนยับเยิน
นั่นคงเป็นความผิดมหันต์ที่เขียนไม่หมดแม้ใช้ไผ่ทั้งเขาหนานซานเป็นแผ่นจารึก ต่อให้ผันน้ำทะเลตงไห่ให้แห้งก็ยังล้างบาปไม่หมดหรอก”
มองสีหน้าของหลี่เช่อแล้ว เขาก็ถอนหายใจ
“เอาอย่างนี้ ฉันจะให้ทางนั้นเพิ่มข้อมูลให้เครื่องจำลองการบินของนายอีกหน่อย ถ้าว่างก็ให้ครูฝึกหลินพานายขึ้นไปบินเล่นสักสองรอบ”
หลี่เช่อพยักหน้า จริง ๆ แล้วเขาก็รู้ว่าความหวังริบหรี่มาก แต่พอคิดอยู่พักหนึ่ง เขาก็เริ่มลำบากใจขึ้นมาเหมือนกัน
“อาเฉิน ผมก็ไม่รู้ว่าจะขอรางวัลอะไรดี”
วัสดุพื้นฐานแบบนี้ต่างจากผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปอย่างลี่คงโดยสิ้นเชิง มันก็เหมือนไฟฟ้ากระแสสลับ เจ้านี่ถ้าจะเก็บค่าลิขสิทธิ์....
คาดว่าไม่มีประเทศไหนยอมจ่ายหรอก เผลอ ๆ ทำให้เจ้าของสิทธิบัตรหายตัวไปจากโลกนี้เสียเลย แบบนั้นก็ไม่ต้องจ่ายแล้ว