ให้เรียกเจ้านายฉันมางั้นเหรอ?
ริมฝีปากแดงอวบอิ่มของหลิ่วหลิ่วเผยอขึ้นเล็กน้อย เธอยังคิดจะลองช่วยกู้สถานการณ์ตามสัญชาตญาณ อย่างน้อยก็ช่วยลดปัญหาให้เจ้านายได้บ้าง
「คุณหลี่ เรื่องแค่นี้ไม่ถึงกับต้อง—」
แกร๊ก!
หวังหงฉีกับซูฉิงที่ได้ยินคำสั่งของหลี่เช่อถลกเสื้อขึ้นโดยไม่ลังเล ชักปืนพกออกมา แล้วดึงสไลด์ขึ้นลำ
ประมาทไปหน่อย นึกว่าอยู่ในเมืองหลวงแล้วไม่จำเป็นต้องเตรียมปืนให้พร้อมยิงตลอดเวลา
สายตาของหลิ่วหลิ่วตกลงบนปืนพกของทั้งคู่ ใบหน้าซีดเผือด หัวใจก็ดิ่งลงเรื่อย ๆ
ชักปืนแล้ว! ชายหนุ่มคนนี้แค่สั่งคำเดียว ทั้งสองคนก็ชักปืนออกมาทันที!
การกระทำนี้สร้างแรงกระแทกให้เธอยิ่งกว่าข้อสันนิษฐานทั้งหมดก่อนหน้านี้เสียอีก!
เจ้าหน้าที่คุ้มกันภายในแบบนี้ไม่ใช่หน่วยรักษาความปลอดภัยทั่วไป หน้าที่สำคัญอันดับแรกของพวกเขาไม่ใช่ทำตามคำสั่งของบุคคลที่คุ้มครองแล้วเข้าจู่โจม
แต่เป็นการคุ้มครองความปลอดภัยของบุคคลเป้าหมาย สถานการณ์เช่นนี้บ่งบอกได้เพียงอย่างเดียว
นั่นคือสำหรับเจ้าหน้าที่คุ้มกันระดับสูงสุดทั้งสองคน คำสั่งของชายหนุ่มคนนี้มีผลเทียบเท่าคำสั่งทางทหาร
ไม่ต่างจากองครักษ์ประจำตัวของผู้บังคับบัญชาในกองทัพ
หลิ่วหลิ่วรู้ดีว่าหวังหงฉีกับซูฉิงไม่ใช่คนประเภทที่แยกแยะความสำคัญไม่ออก หากเป็นเจ้าหน้าที่คุ้มกันที่ไม่มีวิจารณญาณ พวกเขาคงรับภารกิจสำคัญไม่ได้
กระทั่งเข้าไปอยู่ในหน่วยรักษาความปลอดภัยก็ยังไม่ได้
เพราะฉะนั้นทั้งคู่ต้องรู้ดีว่าการกระทำเช่นนี้หมายถึงอะไรและสื่อถึงอะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังทำตามคำสั่งอย่างเด็ดขาดโดยไม่ลดหย่อนแม้แต่น้อย